Sunday, December 31, 2017

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Πανίκου Δημητριάδη, Ημερολόγιο της Ευρωκρίσης στη Κύπρο

30/12/2017

…Μερικοί από τους πολιτικούς που στήριζαν πλήρως τους τραπεζίτες εργάζονταν σε εταιρείες που επωφελούνταν άμεσα από την «σύσταση» των κυπριακών τραπεζικών υπηρεσιών στους πλούσιους Ρώσσους πελάτες τους. Άλλοι ήταν στενά συνδεδεμένοι με επιχειρηματίες ανάπτυξης γης και άλλες μεγάλες επιχειρήσεις. Με τις απανωτές υποβαθμίσεις, οι υπερβολές του τραπεζικού τομέα ήταν πολύ δύσκολο να διατηρηθούν, παρόλη τη στήριξη που έδιναν τα τοπικά μέσα μαζικής επικοινωνίας. Οι υπερασπιστές των τραπεζών χρειάζονταν ένα αποδιοπομπαίο τράγο. Ο Χριστόφιας έγινε εύκολος στόχος, ειδικά μετά την έκρηξη στη ναυτική βάση…
…Οι τραπεζίτες ήθελαν το πάρτυ να συνεχίσει και το ίδιο ήθελαν οι ντιβέλοπερς και οι επιχειρηματίες που επωφελούνταν από τον εύκολο δανεισμό. Τα ΜΜΕ ήταν εξίσου εξαρτημένα από τις τράπεζες για εύκολο δανεισμό και διαφημιστικό εισόδημα, ειδικά μετά που οι οικονομικές συνθήκες άρχισαν να επιδεινώνονται το 2010. Δικηγόροι-πολιτικοί και εκείνοι οι πολιτικοί που ήταν εξαρτημένοι από τους ντιβέλοπερς και τους μεγαλο-επιχειρηματίες είχαν κάθε συμφέρον να διατηρηθεί το στάτους κβο. Αλλά με την Λαϊκή να αδυνατεί να συγκεντρώσει ιδιωτικό κεφάλαιο και να χρειάζεται κρατική στήριξη, το πάρτυ πλησίαζε στο τέλος, παρόλο που αυτό κρατήθηκε κρυφό μέχρι την αλλαγή στη Διοίκηση της Κεντρικής Τράπεζας. Η Τράπεζα Κύπρου ήταν καταδικασμένη και αυτή να ζητήσει διάσωση, παρόλο που δεν θα το αποκάλυπτε μέχρι την Γενική της Συνέλευση τον Ιούνη του 2012. Το πάρτυ έπρεπε να συνεχιστεί για όσο αυτό ήταν δυνατό.

Μετάφραση από: Πανίκος Δημητριάδης, 2017, Ημερολόγιο της Ευρωκρίσης στη Κύπρο σσ. 26-27

…………
31/12/2017

Στις ΗΠΑ, οι πολιτικοί που υποστήριζαν τις μεγάλες τράπεζες προωθούσαν την άποψη «ότι είναι καλό για τις μεγάλες τράπεζες είναι καλό για την Αμερική». Στη Κύπρο, πήγαινε ακόμα πιο πέρα από αυτό. Η Τράπεζα Κύπρου – όπως μου είπαν πολλές φορές πολλοί διαφορετικοί άνθρωποι – είναι η Κύπρος. Το καθήκον του Διοικητή – μου είπε ένας πρώην Διοικητής – ήταν να την προστατέψει «από την υπερβολική ρύθμιση που ήθελε να επιβάλει η Ευρώπη». Τέτοιο ήταν το θράσος της ελίτ που διοικεί την χώρα.

Μετάφραση από: Πανίκος Δημητριάδης, 2017, Ημερολόγιο της Ευρωκρίσης στη Κύπρο σ. 199
…………..
31/12/2017

Όταν ο ισολογισμός μιας τράπεζας φτάσει το 20-30% του ΑΕΠ, θεωρείται συστημική. Όταν είναι 200% του ΑΕΠ, δεν είναι απλά συστημική. Έχει τον έλεγχο. Μια ολόκληρη κοινωνία ήταν εντελώς αιχμάλωτη….

…Οι Κύπριοι δικηγόροι-πολιτικοί είχαν καθαρό πλεονέκτημα έναντι άλλων δικηγόρων στην προσέλκυση ρωσικών εταιρειών. Στη μετα-κομμουνιστική Ρωσία, επιτυχία στο επιχειρείν χωρίς πολιτικές διασυνδέσεις ή πολιτική στήριξη αποτελεί πρόκληση, εάν δεν είναι εντελώς αδύνατη. Στη Κύπρο, πολλοί δικηγόροι-πολιτικοί είχαν άμεση σύνδεση με τις τράπεζες. Μερικές από αυτές τις συνδέσεις λεγόταν ότι περιλάμβαναν το να πληρώνουν οι τράπεζες τεράστιες προμήθειες σε δικηγόρους για να συστήσουν πλούσιους Ρώσους καταθέτες (γνωστά ως τέλη συστάσεων)…

…Παρόλο που οι οίκοι αξιολόγησης το έκαναν πλήρως ξεκάθαρο ότι οι τράπεζες συνιστούσαν μια αυξανόμενη ενδεχόμενη υποχρέωση για τα δημόσια οικονομικά της χώρας, την περίοδο 2007-2012, η Βουλή απέφευγε να θέσει διεισδυτικές ερωτήσεις στην Κεντρική Τράπεζα σε σχέση με το πώς αυτά τα ρίσκα τύγχαναν διαχείρισης. Αντίθετα τα κόμματα της αντιπολίτευσης την περίοδο Χριστόφια έστρεφαν την προσοχή μακριά από τις τράπεζες εστιάζοντας τα κοινοβουλευτικά ερωτήματα στην επιδείνωση των δημόσιων οικονομικών και στις αυξήσεις στις κοινωνικές δαπάνες. Τα ΜΜΕ, που ήταν εξαρτημένα στις τράπεζες από τις διαφημίσεις, υιοθετούσαν την ίδια στάση. Τόσο πολύ μάλιστα, που άρθρα κριτικά προς το ρίσκο που έπαιρναν οι τράπεζες λογοκρίνονταν…  

Μετάφραση από: Πανίκος Δημητριάδης, 2017, Ημερολόγιο της Ευρωκρίσης στη Κύπρο σ. 55 και 59.

………
31/12/2017

Οι ευγένειες όμως δεν κράτησαν για πολύ. Ο Αναστασιάδης ήταν θυμωμένος. Θύμωσε επειδή εγώ είχα τάχα επιτρέψει στην PIMCO να φουσκώσει τις κεφαλαιακές ανάγκες των τραπεζών! Ήταν χειρότερο από το να ακούω τους τραπεζίτες σε replay, που ήθελαν όλους να νομίζουν ότι οι τράπεζες τους ήταν υγιείς μέχρι που ήρθε η PIMCO. Οι τραπεζίτες τουλάχιστο προσπαθούσαν να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους. Ο Πρόεδρος δεν έπαιρνε απλά το μέρος των τραπεζιτών, επενέβαινε επίσης στα εσωτερικά ζητήματα της Κεντρικής Τράπεζας.
…Στη Κύπρο όμως, ο μύθος με τις τάχα υπερβάλλουσες κεφαλαιακές ανάγκες συνέχιζε να επαναλαμβάνεται τις βδομάδες και τους μήνες που ακολούθησαν, αλλά τέσσερα χρόνια αργότερα οι πλείστοι πολιτικοί σιωπηλά αποδέχτηκαν την αλήθεια.   

Προσπαθούσα ακόμα να χωνέψω τα νέα. Ήταν σουρεαλιστικό. Πως μπορούσε κάποιος να συμφωνήσει να φορολογήσει ασφαλισμένες καταθέσεις; Ήταν καν νομικά εφικτό, με δεδομένη την υποχρέωση της κυβέρνησης να προστατέψει τις καταθέσεις κάτω των €100 000; Το τέλος άρχισε να γίνεται πρώτη είδηση σε όλο τον κόσμο…
.. Πως προέκυψε το τέλος; Από ότι φαίνεται, όταν ζητήθηκε από την κυπριακή κυβέρνηση να συγκεντρώσει 6 δις από τραπεζικές καταθέσεις, πλησιάστηκαν μερικοί έμπιστοι Ρώσοι «φίλοι». Το μήνυμα που ήρθε πίσω ήταν ότι οι Ρώσοι ήταν έτοιμοι να συνεισφέρουν για να σωθεί η Κύπρος αλλά όχι πέραν του 10% των καταθέσεων τους. Ένα τέλος 10% στις ανασφάλιστες καταθέσεις όμως δεν θα επαρκούσε. Το έλλειμμα θα καλυπτόταν από ένα μικρότερο τέλος στις ασφαλισμένες καταθέσεις. Ο «ευφάνταστος» τρόπος της κυβέρνησης να πουλήσει αυτή την ιδέα στο ευρύ κοινό ήταν να εισηγηθεί ότι αυτό δεν ήταν περισσότερο από 2 χρόνια επιτόκιο (καθώς τα επιτόκια στη Κύπρο ήταν πολύ ψηλά σε σχέση με την ευρωζώνη). Κανείς όμως, δεν ανέφερε ότι ουσιαστικά φορολογούσαν τους φτωχούς για να προστατέψουν όχι απλά Ρώσους ολιγάρχες αλλά επίσης το επιχειρηματικό μοντέλο από το οποίο έβγαζε τα λεφτά της η ελίτ της Κύπρου. Ούτε το ότι τα ψηλότερα επιτόκια μπορεί να αντανακλούσαν το αυξημένο ρίσκο…

Μετάφραση από: Πανίκος Δημητριάδης, 2017, Ημερολόγιο της Ευρωκρίσης στη Κύπρο σ. 91-93, 99-100


Monday, December 11, 2017

ΔΕΔΕ: Απεργιακά μέτρα στο Πανεπιστήμιο Κύπρου



Λευκωσία, 11 Δεκεμβρίου 2017


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Απεργιακά μέτρα στο Πανεπιστήμιο Κύπρου

Η Έκτακτη Γενική Συνέλευση της ΔΕΔΕ αποφάσισε τη λήψη απεργιακών μέτρων στο Πανεπιστήμιο Κύπρου ως απάντηση στην απροθυμία της Διοίκησης του Πανεπιστημίου να εφαρμόσει την συμφωνία που συνομολογήθηκε μεταξύ της συντεχνίας και των Πρυτανικών Αρχών τον περασμένο Ιούνιο. Τα μέλη της συντεχνίας εξουσιοδότησαν το Διοικητικό Συμβούλιο της ΔΕΔΕ να εξαγγείλει προσεχώς 48η στάση εργασίας σε περίπτωση που η Διοίκηση του Πανεπιστήμιου Κύπρου δεν προχωρήσει άμεσα στην υλοποίηση των συμφωνηθέντων και στην συνέχιση του διαλόγου με καλή πίστη για τα υπόλοιπα εκκρεμούντα ζητήματα. Τα απεργιακά μέτρα στα οποία θα συμμετέχουν τόσο ερευνητές όσο και διδάσκοντες θα λάβουν χώρα με την αρχή του επόμενου εξαμήνου και θα επηρεάσουν δεκάδες ερευνητικά προγράμματα και δεκάδες προπτυχιακά και μεταπτυχιακά μαθήματα σε πολλά τμήματα του Πανεπιστημίου Κύπρου.

Η ΔΕΔΕ είναι παγκύπρια συντεχνία που εκπροσωπεί τους ακαδημαϊκούς, κατόχους διδακτορικού, σε μη οργανικές θέσεις. Η ΔΕΔΕ αριθμεί πολλά μέλη στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, το οποίο καλύπτει μεγάλο μέρος των πάγιων αναγκών του με ωρομίσθιους και ορισμένου χρόνου συμβασιούχους διδακτορικούς ερευνητές και διδάσκοντες. Τα μέλη μας αυτά λαμβάνουν πολύ χαμηλούς μισθούς στη βάση διαδοχικών και διακεκομμένων συμβολαίων. Η απασχόληση τους γίνεται κάτω από ιδιαίτερα επισφαλείς όρους εργασίας, χωρίς θεμελιώδη εργασιακά δικαιώματα όπως άδεια μητρότητας και ιατροφαρμακευτική κάλυψη ή 13ο μισθό, και χωρίς ακαδημαϊκά δικαιώματα, όπως το δικαίωμα εκπροσώπησης σε συλλογικά σώματα του πανεπιστημίου.

Οι προσπάθειες της ΔΕΔΕ να μπει σε ένα δημοκρατικό διάλογο με τις Αρχές του Πανεπιστημίου δεν απόδωσε. Δυστυχώς, ενώ η ιδιότητα μας ως ακαδημαϊκοί θα έπρεπε να είναι αυτονόητη και αναγνωρισμένη στη βάση της συμβολής μας στο ποιοτικό έργο που γίνεται τα τελευταία χρόνια στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, κάτι τέτοιο δεν γίνεται στην πράξη. Απεναντίας, συναντήσαμε την στείρα άρνηση από πλευράς του Πανεπιστημίου να συζητήσει την ουσία των ζητημάτων, να κατανοήσει το ότι η επισφαλής εργασία αντιστρατεύεται και την ποιότητα της έρευνας και της διδασκαλίας και να πάρει μέτρα προς την κατεύθυνση μιας ορθολογικής οργάνωσης του ανθρώπινου του δυναμικού.

Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι ένας Ειδικός Επιστήμονας Διδασκαλίας δεν πληρώνεται καθόλου για την έρευνα που κάνει, παρά το ότι συμβάλλει στη βελτίωση της θέσης του Πανεπιστημίου στις διεθνείς κατατάξεις, και λαμβάνει μόλις το ¼ του μισθού της πιο χαμηλής βαθμίδας ΔΕΠ (Λέκτορας) που έχει τον ίδιο φόρτο διδακτικής εργασίας. Επιπλέον, το Πανεπιστήμιο Κύπρου με αφορμή την οικονομική κρίση επέλεξε να στοχοποιήσει περαιτέρω αυτή την ομάδα χαμηλόμισθων ωρομίσθιων ακαδημαϊκών, παρόλο που τα εισοδήματα της βρίσκονταν στα όρια του διατάγματος του κατώτατου μισθού, αποκόπτοντας σχεδόν το 20% του ετήσιου μισθού της. Ακόμα θεσμοθέτησε κανονισμό στέρησης δικαιώματος διδασκαλίας μετά από 6 εξάμηνα ενάντια σε κάθε κριτήριο ποιότητας και κάθε λογική αξιοκρατίας. Μετά τις δυο διαδοχικές αποκοπές του 2013 και του 2015, ένας διδάσκοντας κάτοχος διδακτορικού που διδάσκει 4 μαθήματα (όσα και ένας ακαδημαϊκός σε οργανική θέση) λαμβάνει σε ετήσια βάση μεικτό μισθό μόλις €9.570. Παράλληλα το Πανεπιστήμιο Κύπρου επιχειρεί να καθιερώσει μεικτούς ετήσιους μισθούς μεταδιδακτορικών ερευνητών της τάξης των €20.000, ποσό που είναι 30% μικρότερο από αυτό προβλέπουν οιυφιστάμενοι κανονισμοί, καθώς και τα Ευρωπαϊκά πρότυπα και οδηγίες.    

Η διαπραγμάτευση της ΔΕΔΕ με τις Πρυτανικές Αρχές του Πανεπιστημίου Κύπρου ξεκίνησε το 2016 και τον Ιούνη του 2017 είχαμε καταλήξει σε συμφωνία για 7 σημεία που θα εφαρμόζονταν άμεσα ενώ δεσμευτήκαμε να συνεχίσουμε την διαπραγμάτευση για τα υπόλοιπα ζητήματα. Τα βασικά από τα συμφωνηθέντα περιλαμβάνουν την άρση των αποκοπών στους διδάσκοντες, τον καθορισμό των €25.000 ως ελάχιστο ετήσιο μισθό για μεταδιδακτορικούς ερευνητές, την αύξηση των θέσεων Επισκεπτών ακαδημαϊκών (9 μηνιαίας σύμβασης) για την κάλυψη των πάγιων αναγκών διδασκαλίας αντί ωρομίσθιου προσωπικού, την προκήρυξη θέσεων Εργαστηριακών Επιστημόνων πενταετούς διάρκειας και τη στήριξη όλων των συμβασιούχων ακαδημαϊκών για συμμετοχή σε διεθνή συνέδρια.

Παρά την πάροδο έξι μηνών από τη συμφωνία η Διοίκηση του Πανεπιστημίου Κύπρου δεν έχει προχωρήσει στην υλοποίηση των συμφωνηθέντων και δεν μπαίνει καν σε διάλογο για τα υπόλοιπα εκκρεμούντα θέματα. Αντίθετα έχει προκηρύξει θέσεις με όρους που παραβιάζουν την συμφωνία μη αφήνοντας μας άλλη επιλογή από την λήψη απεργιακών μέτρων.

Ενημερώνουμε την Διοίκηση του Πανεπιστήμιου Κύπρου ότι αυτά τα απεργιακά μέτρα είναι προειδοποιητικά και ότι η μη τήρηση των συμφωνηθέντων όπως και η άρνηση καλόπιστου διαλόγου για τα υπόλοιπα ζητήματα που εκκρεμούν θα οδηγήσουν από μέρους της Συντεχνίας μας σε κλιμάκωση των μέτρων.

Οφείλουμε να τονίσουμε ότι το δικαίωμα στη συνδικαλιστική δράση προστατεύεται από το σύνταγμα και την κείμενη νομοθεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ως εκ τούτου καλούμε τους συναδέλφους και συναδέλφισσες, μέλη και μη μέλη της ΔΕΔΕ, χωρίς φόβο για τυχόν συνέπειες στο εργασιακό τους καθεστώς να συμμετάσχουν στην απεργία που αφορά τα αυτονόητα δικαιώματα όλων μας.

Ζητούμε από τους φοιτητές μας αλλά και από την κοινωνία ευρύτερα να κατανοήσουν ότι η διοίκηση του πανεπιστημίου είναι αποκλειστικά υπεύθυνη για την εργατική διαφορά και ότι σε αυτήν θα πρέπει να απευθυνθούν για να ζητήσουν εξηγήσεις.

Εμείς, ως ακαδημαϊκοί που νοιαζόμαστε και για το μέλλον του ίδιου του πανεπιστημίου, οφείλουμε να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα μας για θέσεις εργασίας με μη επισφαλές καθεστώς εργοδότησης και αξιοπρεπείς συνθήκες απασχόλησης σε αυτό τον χώρο.




Διοικητικό Συμβούλιο
Συντεχνίας ΔΕΔΕ

Thursday, November 16, 2017

Ψήφο στον Μαλά. Τυχόν εκλογή οποιουδήποτε άλλου αυτή την στιγμή θα είναι καταστροφή

Ο Σταύρος Μαλάς δεν είναι αριστερός και δεν έχει αριστερό πρόγραμμα διακυβέρνησης. Είναι μάλλον πιο κοντά στη δεξιά σοσιαλδημοκρατία σε θέματα οικονομίας και παρά τις φιλελεύθερες του απόψεις σε κάποια κοινωνικά θέματα είναι μάλλον συντηρητικός σε διάφορα άλλα. Δεν αναμένω να κάνει σημαντικές προοδευτικές τομές και μεταρρυθμίσεις αν εκλεγεί – δεν φαίνεται να έχει ούτε το όραμα ούτε την προοπτική να διαφοροποιήσει τον συσχετισμό δύναμης για να γίνει αυτό. Υπό κανονικές συνθήκες ως αριστερός δεν θα ψήφιζα έναν τέτοιο υποψήφιο και θα επέλεγα την αποχή όπως έκανα το 2013. Τότε βέβαια υπήρχαν και άλλοι λόγοι που δεν ψήφισα τον Μαλά καθώς βρισκόμασταν σε διαφορετική συγκυρία και με άλλα διακυβεύματα, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.

Το ΑΚΕΛ έδειξε με δραματικό τρόπο τα όρια του ως αριστερή δύναμη μέσα στη κρίση και την αδυναμία του (πολιτική, οργανωτική, στελεχιακή, ιδεολογική, επικοινωνιακή) που με την ανάληψη της εκτελεστικής εξουσίας την περίοδο 2008-2013 υπήρξε σχεδόν τραγική. Όμως το ότι κατάφερε να μείνει όρθιο και να κάνει έστω κάποια μικρά βήματα μπροστά ως αντιπολίτευση είναι γεγονός και υπό αυτές τις συνθήκες είναι και σημάδι ελπίδας για τη Κύπρο. Ιδιαίτερα όσον αφορά το κυπριακό, το ΑΚΕΛ υπήρξε τα τελευταία χρόνια το μοναδικό κόμμα που επέδειξε συνέπεια, σοβαρότητα και ευθύνη έναντι της ιστορίας και του τόπου. Το ΑΚΕΛ υπό την ηγεσία του Άντρου Κυπριανού πρέπει να στηριχτεί θεωρώ από την ευρύτερη αριστερά σε αυτή τη συγκυρία ιδιαίτερα για την αξιοπρεπέστατη στάση του στο Κυπριακού την στιγμή που όλες οι υπόλοιπες δυνάμεις φλερτάρουν ρητά ή υπόρρητα, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό με την διχοτόμηση. 

Και κατ’ επέκταση ο Μαλάς θα πρέπει να στηριχτεί από όλες τις δυνάμεις που πραγματικά επιθυμούν την επανένωση της χώρας.
Μετά την κατάρρευση της διαδικασίας των συνομιλιών που ξεκίνησε το 2008, βρισκόμαστε σε μια απολύτως κρίσιμη καμπή στο κυπριακό. Να θυμηθούμε ότι ο μόνος λόγος που δεν κλείδωσε η διχοτόμηση μετά το δημοψήφισμα του 2004 ήταν η εκλογή Χριστόφια το 2008 που ξαναέβαλε την προοπτική συμφωνημένης λύσης στο τραπέζι μέσα από ένα έντιμο διαμοιρασμό εξουσίας ε/κ και τ/κ. Τυχόν εκλογή του Νικόλα Παπαδόπουλου που πολεμά την επανένωση γενικά ή του Αναστασιάδη που σκότωσε την προοπτική της στο πιο κρίσιμο σημείο θα στείλει το μήνυμα ότι οι ε/κ στην καλύτερη περίπτωση εγκρίνουν την πορεία προς τα δυο κράτη μέσω της εδραίωσης, νομιμοποίησης και αναβάθμισης του στάτους κβο και στην χειρότερη ότι προτιμούν τυχοδιωκτισμούς με την ΑΟΖ που ενέχουν κινδύνους ευρύτερων περιφερειακών διενέξεων. Πρέπει να φύγει η διεφθαρμένη και επικίνδυνη κυβέρνηση Αναστασιάδη και πρέπει να αποτραπεί η εκλογή του Νικόλα Παπαδόπουλου. Ψήφο στο Σταύρο Μαλά λοιπόν.


ΥΓ. Η ψήφος στο Μαλά δεν είναι κλειδωμένη. Ο υποψήφιος θα κρίνεται μέχρι την τελευταία στιγμή, και στον πρώτο και στον δεύτερο γύρο. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα κάνει τέτοιες κινήσεις που θα μας σπρώξουν ξανά στην αποχή. 

Παρθενογένεση, εκλογές 2018, ΔΗΣΥ

26/10/2017

Η ιστορία με την προσωρινή στελέχωση των θεσμών του ενωμένου κράτους την μεταβατική περίοδο μέχρι τη διενέργεια των ομοσπονδιακών εκλογών, είναι όπως τα πλείστα ζητήματα του κυπριακού που μετατρέπονται κατά καιρούς σε εστία αντιπαράθεσης, θεαματικά πυροτεχνήματα χωρίς καμιά ουσιαστική αξία ως τέτοια. Δεν έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία ο τρόπος προσωρινής κατανομής των υφιστάμενων αξιωματούχων στα νέα σώματα. Ταυτόχρονα όμως ένα τέτοιο ζήτημα μπορεί να αναδείξει σε όποιον/α σκέφτεται και μπορεί να δει πέραν από τα προφανή, τα βαρύγδουπα συνθήματα και την επιφάνεια, τον πυρήνα της κυπριακής διένεξης και της αναπαραγωγής της.

Στον διχοτομιστή και στον εθνικόφρονα είναι αδιανόητη και μόνο η ιδέα του διαμοιρασμού της εξουσίας ε/κ και τ/κ και είναι αδιανόητη η λειτουργία του κοινού ενωμένου κράτους. Σε αυτό το πλαίσιο και ρητορικό σύμπαν και μόνη η αναφορά του «Ακκιντζί συμπρόεδρου», υπονοεί ένα τελεσθέν έγκλημα ή έστω μια κατάφορη αδικία, πριν καν αναφερθεί το τι αρμοδιότητες θα έχει ή τι είναι αυτό που θα κάνει. Το κοινό κράτος, τόσο την στιγμή της ίδρυσης του όσο και μετά γίνεται πάντα αντιληπτό στους διχοτομιστές ως πεδίο μάχης ε/κ και τ/κ. Γίνεται δηλαδή μεταφορά του παρόντος της διακοινοτικής αντιπαράθεσης σε μέλλοντα χρόνο την στιγμή του επικυρωμένου από δημοψηφίσματα διακοινοτικού συμβιβασμού και στην χρονικότητα της επίλυσης της σύγκρουσης.

Στην απορριπτική επιχειρηματολογία το ενωμένο κράτος μπορεί να γίνει αντιληπτό μόνο ως προσωρινή διακοπή της υπάρχουσας διχοτόμησης που θα πρέπει να λήξει για να υπάρξει αποκατάσταση της κανονικής τάξης πραγμάτων. Είναι δεδομένο για τον απορριπτικό λόγο το ότι θα καταρρεύσει (και το ότι θα πρέπει να καταρρεύσει) αν παρ’ ελπίδα συγκροτηθεί το ενωμένο κράτος. Το θέμα πάνω στο οποίο συζητούν κατ’ ακρίβειαν οι απορριπτικοί δεν είναι η συγκρότηση του ενωμένου κράτους αλλά οι όροι της κατάρρευσης του, οι συνθήκες και ο συσχετισμός δύναμης στην διακοινοτική διένεξη την επαύριο της κατάρρευσης.  

Αυτή είναι η ουσία πίσω από τις διάφορες μετωνυμίες περί «παρθενογένεσης». Το πώς και σε ποιο βαθμό θα καταφέρει το ε/κ κατεστημένο να διατηρήσει το μονοπώλιο της εξουσίας και των ωφελημάτων του στάτους κβο αν δεν καταφέρει να μπλοκάρει την διαδικασία πριν τα δημοψηφίσματα ή αν χάσει τα δημοψηφίσματα, μέσα από την κατάρρευση του ενωμένου κράτους. Τα υπόλοιπα είναι μαϊντανός.  

...........



5/11/2017

Πρόβλεψη. Αυτές οι εκλογές δεν έχουν καμιά σχέση με το 2013. Μοιάζουν περισσότερο με το 2008 ή και το 1998 και ο 1ος από το 2ο θα έχουν διαφορά κάτω από 1%.

Ο Αναστασιάδης μπορεί να τις κερδίσει αλλά αυτό δεν θα είναι καθόλου εύκολο. Κατ’ ακρίβειαν, με δεδομένο το πόσο θάλασσα τα έκανε στο κυπριακό, το πόση διαφθορά υπήρξε και το πόσο δράμα παραμένει η κατάσταση στην οικονομία για την συντριπτική πλειοψηφία, και μόνο που μπορεί να είναι υποψήφιος λέει κάτι για τη μπανανία μας. Ο Παπαδόπουλος δεν περνά 2ο γύρο. Και ό,τι και να αποφασίσει και αυτός και οι άλλοι που δεν θα περάσουν στο 2ο γυρό, η μάχη μεταξύ Μαλά και Αναστασιάδη θα κριθεί οριακά. Ελπίζω ο Μαλάς να μείνει σταθερός στη γραμμή του στο κυπριακό και να μην κάνει το λάθος να δοκιμάσει να ψαρέψει ψεκασμένους ούτε πριν τις εκλογές ούτε μεταξύ 1ου και 2ου γύρου.



15/11/2017

Η νέα στρατηγική Νίκου-Νίκολα πάντως για πρόκληση κόστους στην Τουρκία ήδη φέρνει απτά αποτελέσματα. Ξέρετε πόσο κόστος έσιει η πεζίνα των αεροπλάνων της Τουρκικής πολεμικής αεροπορίας που πετούν που πάνω μας για την επέτειο του Αγίου Ντενκτάς; J 

………..
16/11/2017

Το ότι δεν υπήρξε ούτε μια παραίτηση ή έστω δημόσια διαφοροποίηση από στέλεχος του ΔΗΣΥ, το ότι δεν ασκήθηκε καμιά ουσιαστική κριτική από μέλη πέραν από μερικές εξαιρέσεις κυρίως ανένταχτων δεξιών για το φιάσκο του Κρανς Μοντάνα, μπορεί να θεωρώ να μας οδηγήσει στα εξής δυο ασφαλή συμπεράσματα:
α) ότι η λεγόμενη επανενωτική φιλελεύθερη τάση εντός του ΔΗΣΥ είναι αμελητέα ποσότητα και χωρίς καμιά ουσιαστική ιδεολογική δέσμευση στην επανένωση (μπορεί να στηρίξουν την επανένωση αν το πει η ηγεσία, μπορεί εξίσου εύκολα να στηρίξουν και το στάτους κβο ή τα δυο κράτη αν το πει η ηγεσία)
β) το σημερινό ΔΗΣΥ γενικά ως πολιτικός χώρος παρά το ότι δεν έχει ιδεολογική συνοχή και όραμα, πολιτική αποτελεσματικότητα ή αξιοπιστία ή έστω κάτι να δέσει την ετερόκλητη κοινωνική του βάση πέραν από το ρουσφέτι, παραμένει ένας παραταξιακά συμπαγές πολιτικός χώρος. Είναι ένα κόμμα που έχει τα μέλη του επί της ουσίας πολύ λιγότερο ελεύθερα από ότι το ΑΚΕΛ που λειτουργεί στη βάση του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού και τους οπαδούς του πολύ πιο ελεγχόμενους και κατευθυνόμενους, τόσο όσο δεν μπορούσε καν να διανοηθεί το ΑΚΕΛ ούτε καν την περίοδο του Πάπη.


ΕΛΑΜ, τ/κ, ταϊβανοποίηση

22/10/2017
Το 2010 διατύπωσα για πρώτη φορά την θέση ότι η ακροδεξιά είναι αυτή που θέτει το πλαίσιο στο κυπριακό, ότι ορίζει επί της ουσίας την αντι-ομοσπονδιακή στάση και ότι η ακροδεξιά είναι ο φυσικός ηγέτης του απορριπτισμού και όλων των πολέμιων της επανένωσης. Τότε τυπικά υπήρχε μόνο ένα μικρό αντι-ομοσπονδιακό κόμμα στο κοινοβούλιο, το ΕΥΡΩΚΟ και ακόμα και αυτό μόλις είχε αναγκαστεί υπό την πίεση του νεοϊδρυθέντος ΕΛΑΜ, να αποκηρύξει επίσημα την ΔΔΟ, αναιρώντας την πρόσφατη τότε συμμετοχή του στις λεγόμενες «ομόφωνες αποφάσεις του Εθνικού Συμβουλίου του 2009». Από τότε μεσολάβησε και η είσοδος του ΕΛΑΜ στο κοινοβούλιο αλλά και η επίσημη απόρριψη της διζωνικής ομοσπονδίας από 3 επιπλέον κόμματα. Πιο πρόσφατα εν μέσω των συνομιλιών (12/1/2017) είχα γράψει:
«είναι το ΕΛΑΜ που κρατά εκ φύσεως τα ηνία στο απορριπτικό αντι-ομοσπονδιακό στρατόπεδο και σε αυτό θα υπαχθούν ρητορικά όλοι οι πολέμιοι της επανένωσης είτε το θέλουν είτε όχι. Και θα είναι ενδιαφέρον σύντομα, αν προχωρήσουν τα πράγματα, όταν το συνειδητοποιήσουν πλήρως αυτό και σχηματισμοί όπως η ΕΔΕΚ και οι Οικολόγοι...»
Με την απόφαση του ΕΛΑΜ να πάρει για πρώτη φορά πάνω του τις προεδρικές εκλογές κατεβαίνοντας με τον αρχηγό του, φαίνεται ότι δεν πρέπει να μιλούμε πλέον απλά για υπαγωγή του κυπριακού στην ακροδεξιά και του απορριπτισμού στον φασισμό με όρους ρητορικής αλλά πλέον και για την καθιέρωση της ακροδεξιάς ως ρυθμιστή του πολιτικού συστήματος.
…………..
24/10/2017
Καταγγέλλω τους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μου διότι είναι ζηλιάρηδες και μας αντιγράφουν εμάς τους Ελληνοκύπριους για σχεδόν ένα αιώνα. Και εξηγούμαι:

Φαντασιωννούμαστεν εμείς ότι έχουμε μητέρα πατρίδα για να ενωθούμε μαζί της, φαντασιώνουνται το ίδιο τζιαι τζείνοι τζιαι μάλιστα διαφορετική μητέρα πατρίδα που την δική μας. Ιδρύουμεν ένοπλη οργάνωση, ιδρύουν τζιαι τζείνοι. Φέρνουμεν στρατό που την μητέρα πατρίδα μας να μας προστατέψει, φέρνουν τζιαι τζείνοι. Στήνουμεν μονο-εθνοτικό κράτος εμείς, στήνουν τζιαι τζείνοι. Πάμε να φκάλουμε γκάζια να γινούμεν με τες τζιελλαπίες, ατού να φκάλουν τζιαι τζείνοι. Μα εν έτσι οι καλοί συμπατριώτες σιόρ; Που εννά πάει δηλαδή τούτη η ιστορία; J

...............
26/10/2017
Στις 16/10/2017 υπήρξε συζήτηση στην βουλή των Λόρδων (γερουσία) του Ηνωμένου Βασιλείου με θέμα την απομόνωση των τ/κ μετά το ναυάγιο στο Κρανς Μοντάνα. Από τις 6 παρεμβάσεις μόνο η 1 από τον βουλευτή του Εργατικού Κόμματος στήριξε ρητά την συνέχιση της προσπάθειας για αναζήτηση λύσης επανένωσης στη βάση διζωνικής ομοσπονδίας. Οι άλλες 5 παρεμβάσεις κινήθηκαν μεταξύ της σταδιακής Ταϊβανοποίησης εώς και τις παρυφές της πλήρους αναγνώρισης της ΤΔΒΚ παραπέμποντας και στο πρόσφατο σχετικό κείμενο του πρώην Υπουργού Εξωτερικών του Η.Β., Τζακ Στρω που λέει ότι οι ε/κ δεν έχουν κίνητρο επανένωσης και δεν θα συναινέσουν σε λύση του κυπριακού.
Από αυτές τις 5 παρεμβάσεις οι 3 θεωρούσαν ότι δεν μπορεί να υπάρξει μεσοπρόθεσμα άλλη διαδικασία ειρήνευσης και ότι για αυτό το λόγο πρέπει να ληφθούν άμεσα μέτρα άρσης της απομόνωσης του κυπριακού βορρά ή της ΤΔΒΚ, ενώ οι άλλες 2 πρόσθεταν ότι να γίνει μεν αυτό αλλά κρατώντας ταυτόχρονα και την πιθανότητα επανεκκίνησης της διαδικασίας ειρήνευσης ανοιχτή. Εντάξει ο Υπουργός που κλήθηκε να τοποθετηθεί στο τέλος επανέλαβε την επίσημη θέση ότι η ΤΔΒΚ δεν αναγνωρίζεται και ότι το Η.Β. παραμένει δεσμευμένο σε λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας.
Reality check η συζήτηση.
Προβλέψεις.
1      Αν δεν εκλεγεί ο Μαλάς δεν θα αρχίσουν συνομιλίες όσο είναι στην τ/κ ηγεσία ο Ακκιντζί [χωρίς να σημαίνει ότι αν εκλεγεί και αρχίσουν θα καταλήξουν κιόλας]
2      Αν εκλεγεί ο Νικόλας Παπαδόπουλος θα ξεκινήσει άμεσα η Ταϊβανοποίηση
3      Αν εκλεγεί ο Αναστασιάδης ίσως καταφέρει με τους ελιγμούς να καθυστερήσει λίγο την Ταϊβανοποίηση και να ξανα-συνομιλήσει με τον επόμενο τ/κ ηγέτη το 2020, αλλά η Ταϊβανοποίηση θα ξεκινήσει στη δική του θητεία.

Sunday, October 22, 2017

Για γέλια τζιαι για κλάματα

17/10/2017
Ρε δαμέ τούτη κυβέρνηση το 2015 εν μέσω συνομιλιών για λύση του κυπριακού αποφάσισεν να ανεγείρει δημοσία δαπάνη μνημείο των επιτιθέμενων πραξικοπηματιών στο προεδρικό τες 15 του Ιούλη τζιαι ήταν να εμποδιστεί στήσιμο μνημείου Γρίβα το 2017 μετά που εκλειδώσαν την διχοτόμηση; Του Γρίβα να μεν του στήσουν τζιαι άλλον μεγάλο μνημείο, που ακόμα τζιαι ο Κληρίδης που τον είσιεν αποκαλέσει εν ζωή «κοινό εγκληματία» επήεννεν μετά θάνατον να του αποτίσει τιμές; Έτο εόκαν τους άδεια πάλεν…

22/10/2017

Εχτές εξεναγήσαμεν μαζί με τον Sertac στην εντός των τειχών Λευκωσία, νότια τζιαι βόρεια της πράσινης γραμμής, μια μικτή ομάδα Ισραηλινών τζιαι Παλαιστινίων που ήρταν στην Κύπρο για να συζητήσουν την δική τους διένεξη. Μιλώντας τους για την ιστορία της κυπριακής διένεξης, της αναπαραγωγής της μέσα που την διαχείριση της δημόσιας μνήμης τζιαι της σημειωτικής των δημοσίων χώρων, των ταυτοτήτων τζιαι των πολιτικών δυναμικών υπήρξαν στιγμές που εν εμπορέσαμεν να συγκρατήσουμεν τα χαμόγελα μας για τον παραλογισμό που επεριγράφαμεν. «Μα γιατί γελάτε;» ελαλούσαν μας οι ανθρώποι που έρκουνταν που μια περιοχή με πολλά πιο μεγάλη, βίαιη τζιαι θερμή διένεξη. Εθυμήθηκα τον Τσόμσκυ που είσιεν έρτει στην Κύπρο πριν καμιάν δεκαετία εν μέσω του πολέμου στο Λίβανο τζιαι όταν ερωτήθηκεν που την δημοσιογράφο “What do you think about the Cyprus problem?” έδωσεν μιαν αξέχαστη απάντηση. «You think you have a problem? You know I just came from Lebanon…”  

Αντίο Καίσαρα Μαυράτσα

5/10/2017
Χτες ο ακαδημαϊκός Καίσαρας Μαυράτσας έχασε τη μάχη με τον καρκίνο. Ο Μαυράτσας υπήρξε ένας σημαντικός Κύπριος κοινωνιολόγος με ουσιαστική συνεισφορά στην ανάλυση του φαινομένου του ελληνοκυπριακού εθνικισμού. Ευφυής και με χιούμορ, πάντοτε ανοιχτός στο διάλογο και αφιερωμένος στην αναζήτηση της νέας γνώσης. Ήταν ένα ανήσυχο μυαλό, συχνά αντισυμβατικός και χωρίς ποτέ του να διστάσει να ασκήσει κριτική ή να φοβηθεί να εκφράσει δημόσια τις απόψεις του. Σεμνός αλλά και αποφασιστικός, ευγενικός και ειλικρινής, ο Καίσαρας υπήρξε ένας αξιαγάπητος άνθρωπος που προσέλκυε το ενδιαφέρον σου είτε συμφωνούσες είτε διαφωνούσες μαζί του. Δεν συμφωνούσα γενικά με τον Μαυράτσα, ούτε σε πολιτικό ούτε σε θεωρητικό επίπεδο και τα τελευταία χρόνια η διαφωνία στην οπτική και την ανάλυση μεγάλωσε και άλλο. Όμως ο Μαυράτσας ήταν ένας ελεύθερος διανοούμενος, ένας αξιοπρεπής άνθρωπος και ένας συνεπής πολέμιος του σκοταδισμού. Εγώ θέλω να τον θυμάμαι με τη σημαντική διαπίστωση που έκανε στα σκοτεινά 90ς και την οποία συνάντησα και με σημάδεψε λίγα χρόνια αργότερα όντας μεταπτυχιακός φοιτητής. «Δεδομένης της ηθικής και της πολιτικής έντασης που ο εθνικισμός μπορεί να αποκτήσει, πρέπει να είναι ξεκάθαρο ότι σε κοινωνίες όπου αυτός αποτελεί τον μοναδικό παράγοντα που καθορίζει την πολιτική ορθοδοξία, και μόνη η αποκάλυψη της εθνικιστικής ιδεολογίας αποτελεί πράξη κοινωνικής κριτικής.» Αντίο Καίσαρα.