Friday, August 11, 2017

«Εκάμαμεν τζιαι εμείς πολλά»

10-8-2017

Αυτή η φράση αποδίδεται στον Χριστόφια ως παραδοχή της διάπραξης εγκλημάτων από μέρους Ε/κ και της ανάληψης ευθυνών για τη διακοινοτική σύγκρουση και τελικά τη διχοτόμηση της Κύπρου το 1974. Στις πιο χυδαίες της εκδοχές, η ειρωνική χρήση αυτής της φράσης λειτουργεί ως άρνηση των ε/κ εγκλημάτων, επειδή δήθεν αυτό οδηγεί σε δικαιολόγηση της τουρκικής εισβολής και κατ’ επέκταση σε αποδοχή «αντεθνικών» υποχωρήσεων για τη λύση του Κυπριακού. Στις πιο εκλεπτυσμένες της εκδοχές, η ειρωνική χρήση αυτής της φράσης αναφέρεται, υποτίθεται, ενάντια στην έννοια της συλλογικής κοινοτικής ευθύνης και ενώ μπορεί να γίνει παραδοχή κάποιων ε/κ εγκλημάτων, αυτά παρουσιάζονται ως εντελώς δευτερεύοντα γεγονότα που δεν επηρεάζουν το βασικό εθνοκεντρικό σχήμα που λέει ότι ο ελληνισμός είναι το θύμα και ο τουρκισμός ο θύτης του κυπριακού δράματος.

Ας δούμε λίγο πιο προσεχτικά το θέμα. Τι είπε ο Χριστόφιας διαφορετικό από άλλους προέδρους; Όλοι οι Ε/κ πρόεδροι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αναγκάστηκαν κάποια στιγμή να κάνουν ανάλογες δημόσιες παραδοχές, καθότι, όσο παραμύθι και να πουλούν στα σχολεία και στα ΜΜΕ της Μπανανίας, το Κυπριακό είναι ένα αρκετά διεθνοποιημένο πρόβλημα και υπάρχει πληθώρα εκθέσεων του ΟΗΕ που καταγράφει αυτά τα εγκλήματα και τα θύματά τους. Ο Βασιλείου αναφέρθηκε σε αυτά, ο Κληρίδης μίλησε για εγκλήματα εκατέρωθεν που συνιστούν προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, ο Τάσσος δημοσίευσε τη δύσκολη για αυτόν χρονιά 2005, κατάλογο με 500 τ/κ αγνοούμενους στη Επίσημη Εφημερίδα του κράτους. Γιατί πιάστηκαν οι απανταχού απορριπτικοί από την αναφορά του Χριστόφια;

Θεωρώ ότι το ζήτημα είναι πολύ πέραν της γενικότερης στοχοποίησης που δέχτηκε αργότερα ο Χριστόφιας και έχει να κάνει με τη βαθύτερη ουσία της φράσης και όχι απλώς με το πραγματολογικό της περιεχόμενο ή τον φορέα που την άρθρωσε δημόσια. Το «εκάμαμεν τζιαι εμείς πολλά» δεν είναι διατύπωση του Χριστόφια. Είναι λαϊκή προφορική κωδικοποίηση της ιστορίας, ανάλογη με την κωδικοποίηση «φασαρίες» για τη διακοινοτική σύγκρουση, αυτό που στο επίσημο ε/κ αφήγημα ονομάζεται τουρκανταρσία. Το «εκάμαμεν τζιαι εμείς πολλά» είναι παραδοχή που βγαίνει σε οικογενειακά τραπέζια μετά από συζητήσεις της παλιάς και της νέας γενιάς σε στιγμές νηφάλιου αναστοχασμού, συναίσθησης και ειλικρίνειας. Δεν αρθρώνεται εύκολα, γιατί κουβαλά μεγάλο βάρος. Είναι όμως λυτρωτικό, έστω τη στιγμή εκείνη που βγαίνει προς τα έξω, που σπάζει για λίγο τη συνωμοσία της σιωπής. Για αυτό τρέμουν αυτή τη φράση οι εθνικιστές και οι απορριπτικοί και προσπαθούν να την ξορκίσουν με χλεύη και ειρωνεία. Διότι εκφράζει μια αλήθεια βαθιά.


Προφανώς τα ε/κ εγκλήματα κατά Τ/κ έγιναν από μικρές μειοψηφίες και προφανώς δεν τίθεται ζήτημα συλλογικής κοινοτικής ευθύνης για τη διάπραξή τους. Όμως αυτοί που τα έκαναν δεν ήταν άγνωστοι. Και δεν είναι μόνο η πολιτεία που συγκάλυψε όλα αυτά τα εγκλήματα από το πρώτο ως το τελευταίο. Είναι και η ε/κ κοινότητα που συντριπτικά αν όχι συνολικά, όχι μόνο έκανε πως δεν είδε και δεν άκουσε, αλλά κυρίως δεν μίλησε ποτέ για αυτά. Κάποιοι από τους παλιούς προφανώς τα ενέκριναν ή τα θεώρησαν μέρος του αγώνα. Κάποιοι άλλοι λυπήθηκαν αλλά είπαν στους εαυτούς τους ότι «η σιωπή είναι χρυσός». Κάποιοι άλλοι τα καταδίκασαν ψιθυριστά. Όλοι όμως προσπάθησαν να τα σβήσουν από τη μνήμη τους. Αλλά αυτό δεν είναι εύκολο πράγμα. Το 1974 υπήρξε τυφλή βία από τον τουρκικό στρατό και Τ/κ άτακτους κατά Ε/κ. Υπήρχαν όμως και συγγενείς δολοφονημένων Τ/κ που έψαχναν ονομαστικά Ε/κ δολοφόνους του 1964. Δεν σβήνονται εύκολα αυτά από τη συλλογική μνήμη. Και ό,τι και να γράφουν τα αποστασιοποιημένα βιβλία και οι ουδέτερες εκθέσεις, το βίωμα που αναδύεται ως λαϊκή ιστορία και ως προφορική παράδοση είναι πολύ δυνατό  για να θαφτεί κάτω από τη χλεύη και την ειρωνεία της όποιας πολιτικής σκοπιμότητας, τουλάχιστον όσο ζουν ακόμα αυτοί που τα έζησαν…    

Sunday, August 6, 2017

ΑΚΘΟ - 2 ανακοινώσεις

ΑΚΘΟ. 21-7-2017

Τις μέρες που ακολούθησαν τη δημοσιοποίηση στις 15 Ιουλίου του βίντεο για την ανεξάρτητη και επανενωμένη Κύπρο, που περιλάμβανε την υποστολή ελληνικών σημαιών από τέσσερα σημεία στην παλιά Λευκωσία, η Αριστερή Κίνηση «Θέλουμε Ομοσπονδία» (ΑΚΘΟ) και πρόσωπα που υποστηρίζουν τις θέσεις της δέχτηκαν πληθώρα απειλών, εξυβρίσεων και χαρακτηρισμών μόνο και μόνο διότι πρόβαλαν το βίντεο ή και υπερασπίστηκαν με επιχειρήματα αυτή την ενέργεια, σε μια γενικότερη προσπάθεια φίμωσης της Κίνησης και διαπόμπευσης ατόμων που θεωρούνται ότι πρόσκεινται σε αυτή. Η συμβολική πράξη, όπως αναδεικνύεται από το βίντεο, της Κύπρου ως μιας αυτόνομης, επανενωμένης και ειρηνικής χώρας που δεν υπόκειται στην επιβολή του ελληνισμού και του τουρκισμού και συνεπακόλουθα στη διχοτόμηση, προκάλεσε ένα μικρό εθνο-παραλήρημα, όχι μόνο από τους ανοιχτά φασιστικούς κύκλους που εξωτερίκευσαν τα πιο συντηρητικά, ρατσιστικά, σοβινιστικά και ομοφοβικά ένστικτα που τους χαρακτηρίζουν, αλλά και από συνοδοιπόρους τους που επιχείρησαν να ποινικοποιήσουν ένα εξόχως πολιτικό ζήτημα. Από το ΕΛΑΜ, τις παραφυάδες και τους ομοϊδεάτες του στη δημόσια σφαίρα δεν περιμέναμε κάτι διαφορετικό. Είχαμε όμως και το κόμμα «Αλληλεγγύη» και ιδιαίτερα τη «σοσιαλιστική» ΕΔΕΚ, που ενώ δεν βρήκαν λέξη να πουν για το γεγονός ότι ανώτερος λειτουργός της Πολιτικής Άμυνας στη Λευκωσία εξύμνησε στις 15 Ιουλίου δημόσια τη Χούντα και το πραξικόπημά της στην Κύπρο, έκαναν εκκλήσεις για αστυνομικές έρευνες και διώξεις για το βίντεο με την υποστολή σημαιών του ελληνικού κράτους στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας…

Από το ύφος και την ένταση των αντιδράσεων που προκάλεσε, θεωρούμε πως το βίντεο που δημοσιεύτηκε έχει δικαιωθεί σε όλα όσα θίγει – στο πώς δηλαδή ο ακραίος εθνικιστικός φανατισμός, που καλλιεργείται από την εκκλησία, την παιδεία και τον στρατό, συνεχίζει να εμποδίζει την επανένωση και να απειλεί τους ανθρώπους που πιστεύουν και αγωνίζονται για την ειρήνη. Ανάλογα ισχύουν φυσικά και για τον τουρκικό εθνικισμό στη βόρεια πλευρά της χώρας μας που γιορτάζει την τουρκική εισβολή. Εκεί συντρόφισσές μας παρενέβησαν χτες στη δεξίωση της 20ης Ιουλίου παρουσία του Τούρκου Πρωθυπουργού θυμίζοντας σε όλους ότι «ο πόνος δεν γιορτάζεται».
Για να το κλείνουμε, εμείς αυτό που έχουμε να πούμε είναι απλά ότι θα συνεχίσουμε τον αγώνα ενάντια στον ελληνικό και τουρκικό εθνικισμό και στις επεμβάσεις του ελληνικού και τουρκικού κράτους που υπονομεύουν την κυπριακή ανεξαρτησία και εμποδίζουν την επανένωση. Αυτός ο αγώνας είναι δικοινοτικός και δεν αναγνωρίζει σύνορα.

.....................

30-7-2017 – ΑΚΘΟΑντιλαμβανόμαστε ότι η απόφαση για παραχώρηση του δικαιώματος επιστροφής των Μαρωνιτών στα άλλα τρία χωριά τους, Ασώματο, Αγία Μαρίνα και Καρπάσεια, πέραν από τον Κορμακίτη, γίνεται στα πλαίσια της κατάρρευσης της προοπτικής για συνολική επίλυση του Κυπριακού και ότι στις παρούσες συνθήκες λειτουργεί ως παράγοντας ομαλοποίησης του στάτους κβο. Παρόλα αυτά θεωρούμε ότι αποτελεί κίνηση προς τα εμπρός αφενός διότι μερίδα συμπατριωτών μας αποκτά ξανά το δικαίωμα  ελεύθερης εγκατάστασης και αφετέρου διότι αποχωρούν στρατεύματα και ενισχύεται η συνύπαρξη των ανθρώπων και διαβρώνεται περεταίρω ο διαχωρισμός. Σε περίπτωση που ακολουθήσει και η παραχώρηση του δικαιώματος επιστροφής των ε/κ Βαρωσιωτών στην περίκλειστη πόλη η διαδικασία της συμβίωσης και η υπόθεση της ειρήνης θα ενισχυθούν ακόμα και σε επίπεδο μη συνολικής διευθέτησης του Κυπριακού. Όπως το άνοιγμα των οδοφραγμάτων το 2003 και η παραχώρηση του δικαιώματος ελεύθερης διακίνησης ανέτρεψε το καθεστώς του πλήρους διαχωρισμού που ίσχυε από το 1974, έτσι και σήμερα η μερική παραχώρηση του δικαιώματος ελεύθερης εγκατάστασης μόνο θετικά μπορεί να λειτουργήσει. Να μην φοβηθεί κανένας τους εθνικιστές τραμπούκους που απειλούν και κατηγορούν σήμερα τους Μαρωνίτες, αύριο τους Βαρωσιώτες. Μπορεί να κατάφεραν να εμποδίσουν  την ομοσπονδιακή επανένωση – δεν μπορούν όμως να εμποδίσουν ούτε τον χρόνο να κυλά ούτε να αποκόψουν τους δεσμούς των ανθρώπων με τον χώρο. Η Κύπρος είναι μια, και μια θα παραμείνει έστω και αν η απροθυμία διαμοιρασμού της εξουσίας επιτείνει την διαίρεση των θεσμών και του εδάφους.




Σχόλια στον απόηχο του Κρανς Μοντάνα

12/7/2017
Τα πράγματα αρχίζουν πλέον να ξεκαθαρίζουν. Τόσο για τον ΟΗΕ όσο και για την ΕΕ τη βασική ευθύνη της κατάρρευσης έχει πρώτα η ε/κ (και ελληνική) πλευρά και μετά η Τουρκία. Ο Αναστασιάδης παρά το ότι έχει το μεγαλύτερο επικοινωνιακό επιτελείο που είχε ποτέ στη διάθεση της κυβέρνηση, παρά την μεγαλύτερη επιρροή που είχε ποτέ κυβέρνηση πάνω στα ΜΜΕ, παρά την εμπεδωμένη αντι-Τουρκική αντανακλαστική στάση στην ε/κ κοινότητα, δεν μπορεί να συγκαλύψει τις τεράστιες του ευθύνες καθώς τις αρχικές διαρροές διαδέχονται δημοσιεύματα του ξένου τύπου και επώνυμες δηλώσεις από τρίτους εμπλεκόμενους στη διαδικασία. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα υπάρξουν συνέπειες και ενδεχομένως να είναι πλέον πολύ δύσκολο να κρατηθεί ζωντανή η προοπτική της επανένωσης.


Το ΑΚΕΛ όμως οφείλει όχι απλά να μιλήσει καθαρά και σταράτα αλλά και να πάρει άμεσα μέτρα, προκρίνοντας ένα υποψήφιο που θα μιλήσει χωρίς περιστροφές και χωρίς μισόλογα και ισορροπισμούς για την επανένωση έτσι ώστε να αφήσει τον καταστροφικό Αναστασιάδη εκτός του 2ου γύρου των προεδρικών, μετατρέποντας τις εκλογές σε δημοψήφισμα της ε/κ κοινότητας για επανένωση ή διχοτόμηση. Όποιοι δε από την επανενωτική παράταξη της ε/κ κοινότητας συνεχίσουν την ανοχή, πόσο μάλλον τη στήριξη στον Αναστασιάδη, θα είναι πλέον θεωρώ συνυπεύθυνοι με τους απορριπτικούς για τη διχοτόμηση.  

24/7/2017
Στο Κυπριακό, όπως είπαμε πολλές φορές, η εποχή της αθωότητας τέλειωσε για όλους κάπου στο 2004. Εντάξει, η αφέλεια κάποτε καθυστερεί ακόμα και τους πιο καλόπιστους να αντιληφθούν τα δεδομένα, αλλά δεν είναι ούτε ανεξάντλητη ως παράγοντας, ούτε φυσικά δικαιολογία, ειδικά μετά που σπάσουν οι φούσκες τζιαι ποκάτσει το ττόζιν. Στο Κρανς Μοντάνα, όπως φαίνεται, ο Αναστασιάδης ολοκλήρωσε ένα έγκλημα. Και το ξέρουν όλοι διεθνώς, όσο σανό κι αν πουλούν σε αυτούς που είναι έτοιμοι να τον αγοράσουν στην Μπανανία. Την ανατομία του εγκλήματος θα την κάνουμε προσεχώς. Προς το παρόν θα αρκεστώ σε μια αναφορά για τον Έιντε. 
Ο Έιντε υπήρξε ίσως ο καλύτερος εκπρόσωπος του ΟΗΕ για το Κυπριακό από το 1964 που απασχολούμε τον Οργανισμό με το πρόβλημα μας. Μελετημένος, αξιοπρεπής, ήπιος, μετρημένος, κόσμιος, υπομονετικός αλλά και αποφασιστικός. Έκανε βέβαια δυο λάθη – άργησε να καταλάβει τις προθέσεις του Αναστασιάδη πιστώνοντάς τον με περισσότερο εκτόπισμα από όσο είχε και κατ’ επέκταση ωθήθηκε σε μια περισσότερο από όσο έπρεπε ηγετο-κεντρική μεθοδολογία στην όλη διαδικασία. Αλλά ο Έιντε υπήρξε ξεκάθαρος και ειλικρινής και εργάστηκε με επαγγελματισμό και περισσή ευγένεια ακόμα και όταν του έριχναν τόνους λάσπη. Βέβαια ίσως αυτό να είναι και θέμα σύγκρισης καθώς αναπόφευκτα τον αντιπαραβάλλουμε με τους άλλους της παρέας όπου το χάσμα επιπέδου και το χάσμα ποιότητας είναι τρομακτικό. Μπροστά στον φαφλατά, νάρκισσο Κοτζιά που νομίζει ότι με τα δάκτυλα του αλλάζει συσχετισμούς, τον δειλό ψεύτη Αναστασιάδη που νομίζει ότι μπορεί να βγάζει περίπατο τον αυταρχισμό του λες και βρίσκεται στα εθνικόφρονα σωματεία του χωριού του ή τον μαθητεύομενο μάγο από την Γεροσκήπου σε ρόλο εκπρόσωπου που νομίζει ότι μιλά σε σχολική γιορτή, ο Έιντε είναι βασικά απλά πολύ πιο έξυπνος.

24/7/2017
Όποιος κεντροδεξιός μιλήσει από εδώ και στο εξής για επανένωση της Κύπρου χωρίς πρώτα, όχι απλά να διαχωρίσει ανοιχτά τη θέση του από το ΔΗΣΥ αλλά και να αναφερθεί ρητά στην ευθύνη του Αναστασιάδη για την τροχιοδρόμηση της οριστικής διχοτόμησης, δεν είναι για να τον πάρει κάποιος στα σοβαρά.
Η απειλή Χριστοδουλίδη ότι θα διαρρεύσει τα πρακτικά του Κρανς Μοντάνα αν δεν σιωπήσει ο Έιντε θυμίζει το ανέκδοτο με τον κυνηγό και το λιοντάρι που γλιστρούσε…

25/7/2017
Καλά, τόσο διάχυτο είναι το φαινόμενο της μνήμης χρυσόψαρου σε αυτή τη χώρα; Τόση ξεφτίλα πια; Που είναι οι λίμπεραλς να αντιδράσουν για την συνωμοσιολογία περί Τουρκόφιλου εκπρόσωπου του ΟΗΕ και ξένων δάκτυλων, που είναι οι ευρωπαϊστές να στηλιτεύσουν την περιρρέουσα ατμόσφαιρα ενάντια στους οπαδούς «της όποιας λύσης», που είναι οι κεντροδεξιοί να καταδικάσουν τον «λαϊκισμό», τον απομονωτισμό, έστω τον Κοτζιά ρε παιδί μου; Τελικά απλά πίσω από τα φρου φρου και αρώματα απλά, βασικά Μένουμε Εθνικόφρονες;

25/7/2017
Για να το συνοψίσουμε: δηλαδή η κυβέρνηση λαλεί μας ότι ο Γκουτιέρες εν άκουσεν καλά, εν εκατάλαβεν ακριβώς τι του είπεν ο Τσαβούσογλου τζιαι ότι ο Έιντε εσύγχισεν τες επιθυμίες του με τα δεδομένα, ότι «πίστευε ότι συμβαίνει αυτό που ήθελε να συμβεί». Δηλαδή ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ εν αχάπαρος ή παλαβός τζιαι ο αντιπρόσωπος του εν φαντασιόπληκτος ή πελλός. Τζιαι ο μαθητεύομενος μάγος που τη Γεροσκήπου σε ρόλο κυβερνητικού εκπροσώπου, λαλεί μας να μην αμφισβητεί κανένας ότι όντως έτσι έγινε γιατί εννά μας δείξει τες σημειώσεις του. Ρε που ζούμε!  

Υ.Γ. Τελικά ο Γκουτιέρες όντως έκαμεν λάθος στην πρώτη του αναφορά για τη δέσμευση των ηγετών για λύση στη Γενεύη 1, ότι δηλαδή αξίζουν το βραβείο Όσκαρ. Βραβείο Βατόμουρου έπρεπε να πει. J

Και ενώ στη Βιλλαρίμπα έχουν τελειώσει και πάνε για άλλα
(κάλεσμα Μαρωνιτών και Βαρωσιωτών για εγκατάσταση υπό την ΤΔΒΚ)
στο Βιλλαμπάχο ακόμα τρίβουν
(πέρκει φύουν οι τάτσες τζιαι ξαναπιάει καρέκλα το Νικούιν στην ΕΔΝΚ τζιαι ας πάει τζιαι το παλιάμπελο)

…Ό,τι μας λένε, θα λέμε όχι
μια ζωή ξύδι και ξιφολόγχη…

31-7-2017
Ο τερματισμός της μονοπώλησης της Κυπριακής Δημοκρατίας από την ε/κ ελίτ και η υποβάθμιση της σε Ελληνική Δημοκρατία Νότιας Κύπρου θα είναι μια αργή και βασανιστική διαδικασία. Η ανακούφιση τους από το ναυάγιο της ομοσπονδιακής προοπτικής ενδέχεται να υπερκεραστεί σύντομα από την αγωνία τους καθώς θα χάνουν το ένα μετά το άλλο τα πολιτικά και νομικά τους ερείσματα ενάντια στην Τουρκία και τους Τουρκοκύπριους. Και για το Βαρώσι και για το αεροδρόμιο του Ερτζιάν το πιο πιθανόν είναι ότι δεν θα ρωτηθούν καν. Αυτά είναι πλέον θέματα που θα λυθούν μεταξύ του ΟΗΕ, της ΕΕ, της Τουρκίας και της τουρκοκυπριακής διοίκησης. Και αυτά μάλλον είναι μόνο η αρχή.  

Monday, July 10, 2017

Μετά το ναυάγιο

4/7/2017

Επικρατούν κατά κράτος στα ΜΜΕ οι οπαδοί της «όποιας διχοτόμησης». Θα ήταν όμως καλύτερα αν ακούγαμε περισσότερο και την άλλη πτέρυγα του απορριπτικού μετώπου, αυτή της διχοτόμησης «με το σωστό περιεχόμενο», έτσι για να μην πλήττουμε δηλαδή.

……………..
7/7/2017

Χρειάζεται να δούμε τις λεπτομέρειες σε σχέση με το μηχανισμό ασφάλειας και εφαρμογής της λύσης και τις ακριβείς θέσεις των δυο βασικών πλευρών (και των υπολοίπων) πριν εξάγουμε τα όποια συμπεράσματα για τους λόγους του ναυαγίου και τις ευθύνες. Τι ακριβώς δέχτηκε η Τουρκία να αλλάξει στην Συνθήκη Εγγυήσεων και τι στη Συνθήκη Συμμαχίας (950 Έλληνες και 650 Τούρκοι στρατιώτες) άμεσα και τι με τη προοπτική των 15 ετών που αναφέρθηκε. Τότε μόνο θα μπορούμε αξιολογήσουμε και την συγκεκριμένη ευθύνη του Αναστασιάδη και τον βαθμό της ανικανότητας και δειλίας του. Περιμένουμε να μιλήσει ο Ακιντζί, ο μόνος μέχρι στιγμής που είχε σε όλη τη διαδικασία τουλάχιστο μια συγκριτικά έντιμη στάση, έστω και αν μετά το Μοντ Πελαράν έχασε τον ενθουσιασμό του και έμοιαζε σχεδόν παραιτημένος. 

Προς το παρόν κρατούμε τη διαφοροποίηση της πρώτης δήλωσης Κουντέρες στην αρχή της Γενεύης 1 και της τελευταίας του δήλωσης στο τέλος της Γενεύης 2 ως προς τη προοπτική της ειρήνευσης. Την πρώτη φορά ήταν «των δυο κοινοτήτων της Κυπριακής Δημοκρατίας», την δεύτερη ήταν «των Κυπρίων σε Βορρά και Νότο».   

……..
7/7/2017

Μα γιατί τόση μαυρίλα ρε παιδιά; Δεν υπάρχει δηλαδή τίποτα θετικό με το τέλος των συνομιλιών;
Ας πούμε
1)   το ότι απαλλαγήκαμε από τη κυοφορούμενη ΝΑΤΟική λύση που ήταν και ρατσιστική και διχοτομική και εν πάση περιπτώσει επικίνδυνη που το βάζετε;
2)   Το ότι αντισταθήκαμε στον Τουρκικό επεκτατισμό και ιμπεριαλισμό που ήθελε να ελέγξει όλη τη Κύπρο;
3)   Το ότι επανατοποθετήσαμε το Κυπριακό ως πρόβλημα Τουρκικής εισβολής και κατοχής και το ξεκαθαρίσαμε αυτό σε όλη τη διεθνή κοινότητα, τους λαούς του κόσμου κλπ;
4)   Το ότι σταματήσαμε τη αστική «λύση» που θα μας κλείδωνε στην αιώνια νεοφιλελεύθερη λιτότητα;
5)   Το ότι άνοιξε ο δρόμος τώρα για το ενιαίο κράτος που θα φτιαχτεί μέσα από τους κοινούς αγώνες ε/κ και τ/κ;
6)   Το ότι διασώσαμε τη Κυπριακή Δημοκρατία και τα κυριαρχικά της δικαιώματα στο φυσικό της πλούτο;
Τι; Λίγα είναι αυτά;



8-9/7/2017

Εγώ πάντως ζω και πεθαίνω για τη μέρα που οι εταιρείες θα πάρουν την Κυπριακή Δημοκρατία σε διεθνές δικαστήριο απαιτώντας αποζημιώσεις επειδή δεν τους παρείχε ασφάλεια στα οικόπεδα που αγόρασαν στη διαφιλονικούμενη ΑΟΖ της :)

Επίσης τώρα που πέθανε η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία ως πλαίσιο λύσης, εγώ προσφέρω τις υπηρεσίες μου στο μικτό κυπριακό κόμμα για την ατόφια επανένωση του λαού στη βάση του ενιαίου κράτους που δεν ξεχωρίζει ε/κ και τ/κ. Τι εννοείτε δεν υπάρχει; Δεν απόρριψε ο κυπριακός λαός με πλειοψηφία την ΔΔΟ υπέρ της ατόφιας επανένωσης του ενιαίου κράτους; J

Περιμένω την ώρα που κάποιος από αυτούς που δεν ήθελαν την «αστική λύση» του Κυπριακού και δεν κούνησαν το δαχτυλάκι τους για αυτήν επειδή θα ήταν «νεοφιλελεύθερη» να μας μιλήσει ανοιχτά τώρα για το σοσιαλισμό στη Νότια Κύπρο που θα έρθει με τον αγώνα για τον παγκόσμιο σοσιαλισμό.

Το ότι η Τουρκική αδιαλλαξία ήταν ο λόγος που κατάρρευσαν οι συνομιλίες είναι πλέον φανερό σε όλους. Στον ΟΗΕ, στην ΕΕ, στους Τουρκοκύπριους, στη διεθνή κοινότητα και στους λαούς του κόσμου γενικά. Είναι πλέον σε όλους ξεκάθαρο ότι το Κυπριακό είναι πρόβλημα Τουρκικής εισβολής και κατοχής. Οπόταν τι περιμένουμε; Βουρ για ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας που θα ονοματίζει την Τουρκία «κατοχική δύναμη» και θα της ζητά να «αποσύρει άμεσα» τον στρατό της από το Ευρωπαϊκό έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Από την ολομέλεια του ΟΗΕ; Έστω από την Ευρωπαϊκή Ένωση;
Τι; Αφού εν καθαρά τα πράματα. J


Ευτυχώς πάντως που δεν συμφωνήθηκε η διχοτομική λύση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας και έτσι δεν έχουμε διαχωρισμό του λαού και διακρίσεις στη βάση της εθνότητας που ενισχύουν τον εθνικισμό.
Ίνταμπον; J

Επίσης, ευτυχώς που με τη βοήθεια της Ελλάδας και της Τουρκίας μπλοκάραμε τη ΝΑΤΟική λύση που μας ετοίμαζαν. Ιδιαίτερα ο Κοτζιάς υπήρξε στη πρώτη γραμμή του αντι-ιμπεριαλιστικού αγώνα. Αλλά και ο Τσαβούσογλου με την αδιαλλαξία του ήταν καθοριστικός στη διάσωση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Ίνταμπον;



Και το τελευταίο αυτής της σειράς. Προς στιγμής νομίσαμε ότι ο Αναστασιάδης φοβισμένος από τη βέβαιη επίρριψη ευθυνών κατάθεσε στο παρά πέντε ότι αποδέχεται κάποιες εναπομείνασες συγκλίσεις Χριστόφια – Ταλάτ. Τελικά μαθαίνουμε ότι ήταν με μεγαλοπρέπεια και αποφασιστικότητα που κατάθεσε ο Αναστασιάδης τη πρόταση του στα εσωτερικά υπό τον όρο 0 στρατός και 0 εγγυήσεις και είπε στους Τούρκους περίπου take it or leave it. Γάτα, γάτα. J

Wednesday, July 5, 2017

Θέλουμε Ομοσπονδία: η πολιτική της επανένωσης της Κύπρου

Θα ήταν καλύτερα να ήμουν εδώ για να μιλήσω για κάποιο άλλο θέμα αντί για το Κυπριακό. Όπως λέμε συχνά στη Κύπρο, εμείς παλεύουμε για το δικαίωμα ζωής στη Κύπρο χωρίς κυπριακό πρόβλημα. Αλλά επειδή δεν το έχουμε κερδίσει ακόμα αυτό το δικαίωμα, οφείλουμε ως αριστεροί ακτιβιστές να ασχολούμαστε και να παρεμβαίνουμε στο κυπριακό για την προώθηση της υπόθεσης της ειρήνης.

Του Γρηγόρη Ιωάννου

Το Κυπριακό είναι ένα ζήτημα που πάει σχεδόν ένα αιώνα και έχει πολλές πτυχές και δεδομένα, κάποια από τα οποία είναι υπερβολικά γνωστά και κάποια υπερβολικά άγνωστα, με αποτέλεσμα συχνά να δημιουργούνται στρεβλές εικόνες για το τι είναι το Κυπριακό και το πώς μπορεί να λυθεί. Το ότι το Κυπριακό δεν είναι πρόβλημα εισβολής και κατοχής είναι μόνο μία από τις διαστάσεις του και όχι η κεντρική του. Το Κυπριακό είναι πρόβλημα διαμοιρασμού της εξουσίας μεταξύ των δυο κύριων κοινοτήτων που συγκρούστηκαν στα μέσα του 20ού αιώνα για την κατεύθυνση και το μέλλον της χώρας.
Η άνοδος του ε/κ εθνικισμού προκάλεσε την άνοδο του τ/κ εθνικισμού που απάντησε στο «Ένωσις και μόνον Ένωσις» της ε/κ ηγεσίας –την προσάρτηση δηλαδή της χώρας στο ελληνικό κράτος– με το «Για Ταξίμ για Ολούμ» (διχοτόμηση ή θάνατος), τη διαίρεση δηλαδή του νησιού μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας.
Όταν οι ηγεσίες των κοινοτήτων δοκίμασαν να επιβάλουν με ένοπλα μέσα τους ανταγωνιστικούς τους στόχους προς το τέλος της αποικιακής περιόδου με την ΕΟΚΑ και την ΤΜΤ, τότε ξεκίνησε και η πορεία της καταστροφής. Οι δυο εθνικισμοί στην Κύπρο και η δράση τους αποτέλεσαν ταυτόχρονα το όχημα και για τις ελληνο-τουρκικές επεμβάσεις της περιόδου 1955-1974. Και φυσικά το εργαλείο υλοποίησης και ανοχής της τυφλής εθνοτικής βίας σε διάφορες στιγμές, ιδιαίτερα το 1958, το 1963-67 και αυτό που αποκαλούμε στη Κύπρο το δίδυμο έγκλημα του 1974 με το ελληνικό πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή.
Η ομοσπονδία τώρα προκύπτει ως τρόπος αναίρεσης της de facto διχοτόμησης, όπως διαμορφώθηκε το 1974. Ο δικοινοτισμός ήταν ήδη απόλυτα ενσωματωμένος στο σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας του 1960 – θα αναφερθεί σε αυτό ο σύντροφος Ορχάν. Αυτό που αλλάζει με τη συμφωνία για την ομοσπονδία ως μοντέλο της λύσης του κυπριακού, το οποίο συμφωνείται το 1977 και επαναβεβαιώνεται το 1979, είναι η προσθήκη της διζωνικότητας. Η σύνδεση δηλαδή της αυτό-διοίκησης της κάθε κοινότητας με συγκεκριμένη εδαφική περιοχή. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της ανασφάλειας που προκάλεσε κυρίως στην μικρότερη τ/κ κοινότητα η εικοσαετία της βίας και οι μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών. Η συζήτηση της εδαφικής διάστασης της αυτονομίας με κάποια μορφή (διευρυμένη τοπική αυτοδιοίκηση, καντόνια κ.λπ.) προηγήθηκε του πολέμου του 1974, αλλά ήταν το 1977 που η ε/κ ηγεσία αποδέχτηκε επί της αρχής και τελεσίδικα την έννοια της διζωνικότητας ως εσωτερική πολιτική περιφέρεια.
Η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία (ΔΔΟ) είναι ο μόνος τρόπος να επιτευχθεί η επανένωση της χώρας. Η μόνη άλλη επιλογή είναι κάποια μορφή διχοτόμησης. Κάτι που αρχίζει ήδη να αρθρώνεται, καθώς η παγίωση της διαίρεσης δημιουργεί τάσεις κανονικοποίησης του status quo, όπως αυτό διαμορφώθηκε το 1974.
Ως εκ τούτου εμείς θεωρούμε ότι η ΔΔΟ δεν πρέπει να τίθεται με όρους «οδυνηρού συμβιβασμού», όπως το θέτει η ε/κ ηγεσία, αλλά ως η καλύτερη επιλογή μέσα στις ιστορικά διαμορφωμένες συνθήκες. Επειδή για εμάς η διχοτόμηση δεν αποτελεί και δεν μπορεί να αποτελεί λύση, καθώς δεν υπηρετεί την υπόθεση της ειρήνης. Η de facto κατάσταση της πολεμικής εκεχειρίας δεν είναι αποδεκτή, καθότι βασίζεται σε μια ισορροπία του τρόμου. Θεωρούμε ότι μια συμφωνία θα απελευθερώσει κοινωνικές δυνάμεις, θα επιτρέψει συνθήκες ομαλότητας και σταδιακά μέσα από την διακοινοτική συνύπαρξη και συνεργασία θα οικοδομηθεί η εμπιστοσύνη και η επανένωση του λαού.
Το άνοιγμα των οδοφραγμάτων το 2003 αποτελεί την πιο σημαντική εξέλιξη μετά το 1974. Επειδή επέτρεψε αφενός την μαζική κοινωνική επαφή ε/κ και τ/κ, υπονομεύοντας την άγνοια, τα εθνικιστικά στερεότυπα, την μονόπλευρη προπαγάνδα, τις τερατολογίες (π.χ. για τους έποικους) και επειδή επέτρεψε σε πολιτικό επίπεδο την διεύρυνση της συνεργασίας μεταξύ φορέων και ομάδων από τις δυο κοινότητες.
Το κίνημα της επαναπροσέγγισης που ξεκίνησε από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 (με συναντήσεις στο εξωτερικό και διακεκομμένα στο μοναδικό μικτό χωριό Πύλα μέσα στην ουδέτερη ζώνη και στο Λήδρα Πάλας του ΟΗΕ) μπόρεσε να δυναμώσει περισσότερο μετά το άνοιγμα του 2003 και να υπάρξουν αυξημένες επαφές και μερικές συνεργασίες κόντρα πάντα στο ρεύμα της εμπεδωμένης διαίρεσης.
Το κίνημα της ειρήνης και της συνεργασίας μεταξύ των δύο κοινοτήτων δεν είναι πλειοψηφικό, είναι όμως διευρυμένο και πολύμορφο και εκφράζεται με διάφορους τρόπους και δράσεις. Από τη συνεργασία επαγγελματικών φορέων, οργανώσεων και συνδικάτων, τις επαφές μερικών κομμάτων και τις εκδηλώσεις οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών, νεολαιών μέχρι και τη πληθώρα διακοινοτικών σχέσεων σε κοινωνικό επίπεδο, ιδιαίτερα στη Λευκωσία.
Από τις πρωτοβουλίες για τα θέματα της ιστορίας, της γλώσσας και της εκπαίδευσης, όπως οι ανταλλαγές επισκέψεων εκπαιδευτικών και μαθητών, μέχρι πιο άμεσα κοινές πολιτικές δράσεις, όπως οι κινητοποιήσεις για την επανένωση, την ειρηνική συμβίωση και την αποστρατιωτικοποίηση. Τα τελευταία χρόνια καθιερώθηκε και η χρήση της νεκρής ζώνης ως το επίκεντρο των δικοινοτικών δράσεων, ενίοτε και εκτός της ομαλότητας μέσα από παραβιάσεις και καταλήψεις σημείων της πράσινης γραμμής στη Λευκωσία ως συμβολική αμφισβήτηση του status quo. Η κοινή πρωτομαγιά, και η 1η Σεπτεμβρίου, το κίνημα του Occupy the Buffer Zone το 2011 και η ετήσια αντι-μιλιταριστική δράση είναι τέτοια παραδείγματα.
Και δυο λόγια για τις συνομιλίες
Βρισκόμαστε σε μια στιγμή όπου υπάρχει η δυνατότητα λύσης. Σε κάποιο βαθμό είμαστε πιο μπροστά από το Σχέδιο Ανάν και λόγω βελτίωσης κάποιων προνοιών που προήλθαν από τα δεδομένα της επόμενης φάσης των διαπραγματεύσεων και επειδή τώρα δεν θα υπάρξει επιδιαιτησία από τον ΟΗΕ και άρα είτε θα υπάρξει συμφωνία είτε ναυάγιο με ό, τι αυτό συνεπάγεται. Δεν μπορούν να γίνουν προβλέψεις, παρά μόνο ανάλυση των διαφόρων παραγόντων που σπρώχνουν προς την μια και την άλλη κατεύθυνση. Αυτό που θέλουμε να σημειώσουμε είναι το ότι τα θέματα έχουν συζητηθεί εξαντλητικά και έχουν επιτευχθεί σημαντικές συγκλίσεις. Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι η πολιτική βούληση για τελικές αποφάσεις από όλες τις πλευρές.
Για το θέμα του στρατού και των εγγυήσεων. Δεν τίθεται θέμα παραμονής ούτε του τουρκικού στρατού ούτε του δικαιώματος μονομερούς επέμβασης. Αυτό που συζητείται είναι το χρονικό διάστημα παραμονής του μικρού αγήματος της ΕΛΔΥΚ και της ΤΟΥΡΔΥΚ και ο τρόπος συμμετοχής της Τουρκίας και της Ελλάδας στο νέο σύστημα ασφάλειας που θα εγκαθιδρυθεί με νέες παραμέτρους, διαφορετικές από αυτές του 1960, όπως τη συμμετοχή του ΟΗΕ και της ΕΕ, ίσως και του Συμβουλίου Ασφαλείας.
Ιδιαίτερη σημασία θεωρούμε ότι έχει η εκ περιτροπής προεδρία με τη διασταυρούμενη ψήφο καθότι αυτό παρέχει κίνητρα στους πολιτικούς της κάθε κοινότητας να μην καταφέρονται ενάντια στην άλλη.
Αυτό γιατί στο ανώτατο ομοσπονδιακό επίπεδο η εκλογή του ε/κ συμπροέδρου θα εξαρτάται κατά 20% από τους ψήφους των τ/κ και αντίστοιχα του τ/κ συμπροέδρου (με μικρότερη θητεία) κατά 20% από τους ψήφους των ε/κ. Επίσης σημαντική θεωρούμε την σύγκλιση για την ισχύ των 4 ελευθεριών (διακίνησης, εγκατάστασης, ιδιοκτησίας και εργασίας/οικονομικής δραστηριότητας) από την πρώτη μέρα της λύσης σε όλη τη Κύπρο, χωρίς μεταβατικές περιόδους και ποσοστώσεις.
Ναι, προφανώς δεν θα φέρουν οι αστοί την ειρήνη. Την ειρήνη εμείς θα την κτίσουμε, μέσα από τους καθημερινούς αγώνες ενάντια στην μισαλλοδοξία και τον εθνικισμό. Αλλά και οι αστοί χρειάζεται να καταλήξουν σε ένα συμβιβασμό που θα επιτρέψει τη δημιουργία του ομόσπονδου κράτους. Ο αγώνας για την επανένωση είναι βαθιά ανεξαρτησιακός αγώνας. Η Κύπρος δεν θα γίνει προτεκτοράτο με την επανένωση. Τώρα στις συνθήκες διχοτόμησης είναι που αποτελεί στην ουσία προτεκτοράτο της Ελλάδας και της Τουρκίας με διαφορετικούς τρόπους. Τώρα είναι που στον ανταγωνισμό τους οι δυο κοινότητες καταφεύγουν στις «μητέρες πατρίδες», στη Βρετανία, στις ΗΠΑ και σε άλλες ξένες δυνάμεις έτσι ώστε να αντλήσουν πλεονέκτημα η μια κοινότητα έναντι της άλλης.
Ο Γρηγόρης Ιωάννου είναι μέλος της Αριστερής Κίνησης Θέλουμε Ομοσπονδία. Το παρόν κείμενο αποτελεί σύνοψη των βασικών σημείων της εισήγησής του στο 20ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθηνών, στις 2/7/2017.
http://pass-world.gr/theloume-omospondia-h-politikh-ths-epanenwsis-ths-kyprou/

Wednesday, June 21, 2017

Καθ' οδόν προς τη Γενεύη ΙΙ

21/6/2017

Ο Αναστασιάδης αποδείχτηκε μικρός, δειλός και προπάντων πλήρως αναξιόπιστος. Ο Ακκιντζί αδύνατος, απογοητευμένος και προπάντων παρατημένος. Είναι ξεκάθαρο ότι δεν μπορούν να οραματιστούν το κοινό συμφέρον των Κυπρίων και να προχωρήσουν προς μια συμφωνία. Η Ελλάδα δεν φαίνεται έτοιμη για συμβιβασμό καθότι βολεύεται με την υφιστάμενη κατάσταση ενώ η Τουρκία βλέπει την αλλαγή της υφιστάμενης κατάστασης ως αναπόφευκτη είτε με είτε χωρίς συμβιβασμό και έτσι δεν δείχνει να καίγεται ιδιαίτερα. Ο ΟΗΕ και η ΕΕ θα κάνουν ό,τι μπορούν για να επιτευχθεί συμφωνία αλλά δεν μπορούν και πολλά καθώς οι δυο πλευρές προσανατολίζονται ήδη προς το ναυάγιο – ελεγχόμενο οι μεν για να διατηρηθεί το στάτους κβο και ανεξέλεγκτο οι δε για να μπλοκαριστούν χωρίς δυσκολίες οι όποιοι ενοχλητικοί ενεργειακοί σχεδιασμοί και να ανοίξει ο δρόμος για την Ταϊβανοποίηση της βόρειας Κύπρου. Οπόταν χωρίς την παρέμβαση των πιο μεγάλων παιχτών, ΗΠΑ, Ρωσίας και Γερμανίας φαίνεται απομακρυσμένο το ενδεχόμενο να σπάσει το αδιέξοδο στη Γενεύη.  


Το πιο τραγικό της υπόθεσης είναι η αφέλεια που επικρατεί σε μεγάλη μερίδα των Κυπρίων. Που δεν αντιλαμβάνονται ότι στις συνθήκες μη συμφωνίας, αυτό που διατηρεί την ειρήνη εδώ είναι απλά οι διεθνείς ισορροπίες. Ότι ένα στάτους κβο βασισμένο εσωτερικά στον εθνικισμό και τον φόβο δεν παρέχει καμιά ασφάλεια σε συνθήκες μεταβολής αυτών των διεθνών ισορροπιών. Ότι είναι η μη λύση και όχι η λύση που παγιώνει την υπαγωγή της Κύπρου στο πλέγμα των ιμπεριαλιστικών σχέσεων. Ότι χωρίς την επανένωση της Κύπρου και την ανάπτυξη της συνείδησης και της πραγματικότητας των κοινών συμφερόντων Ε/κ-Τ/κ κινδυνεύουμε να ξαναγίνουμε το σημείο εξαγωγής της έντασης των ελληνο-τουρκικών μεγαλο-ιδεατισμών και του ανταγωνισμού τους. Ότι η «όποια διχοτόμηση» προς την οποία εργάζεται μερίδα της ηγεσίας και επιθυμεί μερίδα των ε/κ δεν θα είναι ούτε βελούδινη, ούτε συμφέρουσα ούτε θα λύσει το πρόβλημα που θα συνεχίσει να μας στοιχειώνει, έστω και αν επιβληθεί ρύθμιση στις εξωτερικές του πτυχές. 

Tuesday, June 20, 2017

3 ξεχασμένα σημειώματα για το αρχείο: Για Αναστασιάδη, Κυπριακό και Σπανό

2/3/2017


Είτε κηρυχθεί και επίσημα είτε όχι το ναυάγιο των συνομιλιών μέσα στους επόμενους μήνες, επί της ουσίας η πορεία που πήραν τα πράγματα δεν φαίνεται να είναι αναστρέψιμη. Αν καταφέρει ο Αναστασιάδης να αποφύγει την επίρριψη ευθυνών στην ε/κ πλευρά, δεν θα είναι επειδή δεν έχει την ευθύνη η ε/κ πλευρά και ούτε θα σημαίνει ότι η ε/κ κοινότητα θα την βγάλει μεσοπρόθεσμα καθαρή από αυτό το φιάσκο. Είπαμε η εποχή της αθωότητας στο κυπριακό έχει τελειώσει προ πολλού για όλους. Ο Αναστασιάδης μπορούσε να προχωρήσει αν ήθελε από το καλοκαίρι του 2016 όταν φάνηκε ότι είχε σημειωθεί κάποια πρόοδος επί της ουσίας πέραν από τις θεαματικές φανφάρες τις οποίες χρησιμοποιούσε πριν ως υποκατάστατο της ουσίας της λύσης. Αντί αυτού επέλεξε να συνεχίσει να πορεύεται αμφίσημα κρατώντας την πόρτα ανοιχτή σε διχοτομικές δυνάμεις και στο απορριπτικό ακροατήριο ευρύτερα. Σκότωσε την προοπτική της συμφωνίας στο Μοντ Πελεράν με την άρνηση του να κλειδώσει το εδαφικό και την Μόρφου υπό ε/κ διοίκηση έναντι της αποδοχής της σύγκλισης Χριστόφια-Ταλάτ στην εκτελεστική εξουσία ενώ με την βοήθεια του Κοτζιά έθεσε τις βάσεις για την εθνικιστική έξαρση που κλιμακώνεται αργά αλλά σταθερά. Διότι πώς αλλιώς θα μπορεί να στηριχτεί η συνέχιση της μη συμφωνημένης διχοτόμησης; Είναι σημαντικό να λεχθεί ότι η φουστανέλα δεν είναι μόνο προεκλογική αμφίεση του Αναστασιάδη, είναι κυρίως δομικά αναγκαία συνθήκη για τη νομιμοποίηση των επιλογών της ε/κ αστικής ηγεσίας.   


6-6-2017
Ο Αναστασιάδης συνεχίζει να στοχεύει σε ένα πάγωμα ή σε ένα ελεγχόμενο ναυάγιο, αν και φαίνεται αρκετά δύσκολο να πετύχει είτε το ένα είτε το άλλο, χωρίς βοήθεια από την Τουρκία. Μόνο με έντονη πίεση από τα πάνω ή/και από τα κάτω μπορεί να ανατραπεί αυτή η στόχευση και να οδηγηθεί ο Αναστασιάδης σε μια γραμμή όπου η συμφωνία θα καταστεί προτεραιότητα. Πίεση που υπάρχει μεν, αλλά που δεν φαίνεται να είναι αρκετή προς το παρόν. Αυτό είναι που του επιτρέπει να δηλώνει τώρα ευχαριστημένος επειδή πήρε 2 ρητορικές αναφορές στο ανακοινωθέν καθώς κατάπιε την ρηξικέλευθη πρόταση του για την διαδικασία και επέστρεψε ουσιαστικά στο συμφωνημένο πλαίσιο του 2014, όπως έλεγαν ότι έπρεπε να γίνει και ο Άιντε και ο Ακκιντζί.


10/6/2017

Η θέση μου για το πώς θα έπρεπε να κινηθούν οι δυνάμεις της αριστεράς εντός και εκτός του ΑΚΕΛ, στις συνθήκες της κρίσης τέθηκε από το 2011 και εξειδικεύτηκε σε διάφορες στιγμές από τότε σε διάφορα κείμενα, τόσο ακαδημαϊκά όσο και σε κείμενα δημόσιας παρέμβασης. Δεν θεωρώ τις εκλογές ως το πρωτεύον πεδίο, αλλά αναγνωρίζω την σημασία τους, τόσο πρακτική όσο και συμβολική στην κωδικοποίηση του συσχετισμού δύναμης αλλά και την ανάπτυξη επιχειρημάτων, ρητορικών και κοινωνικών αφηγήσεων.

Το ΑΚΕΛ έκανε δεξιά στροφή στα θέματα της οικονομίας στα μέσα του 2011 και την εδραίωσε το 2012. Δεν άλλαξε κάτι επί της ουσίας σε αυτό τον πολιτικό προσανατολισμό, έστω και αν ρητορικά μετακινήθηκε κάπως όταν πέρασε στην αντιπολίτευση το 2013. Ούτε αν κατεβεί σήμερα με τον Άντρο Κυπριανού (κάτι που εγώ προσωπικά θα στήριζα), είτε τον εκλέξει είτε όχι, είναι επαρκής συνθήκη για στροφή του ΑΚΕΛ στα αριστερά πόσο μάλλον για πραγματικά προοδευτική πολιτική σε επίπεδο κράτους.

Το να φύγει ο Αναστασιάδης όμως από την εξουσία και να αποτραπεί η εκλογή Παπαδόπουλου είναι σημαντικό. Όχι γενικά και αόριστα με την λογική μιας διαχρονικά αντι-δεξιάς στάσης του μη χείρον βέλτιστο, αλλά συγκεκριμένα αυτή η δεξιά σε αυτή τη συγκυρία, για το κυπριακό και όχι μόνο. Ως εκ τούτου, ενώ εγώ προσωπικά ίσως και να μην ψήφιζα ένα φιλελεύθερο (είτε ΑΚΕΛικό είτε δεξιό), αν αυτός τηρούσε κάποιες μίνιμουμ σοσιαλδημοκρατικές ισορροπίες θα ήταν μάλλον μια ικανοποιητική ΑΚΕΛική επιλογή για τις προεδρικές, υπό την έννοια του καθαρού υποψηφίου της επανένωσης. Ο Σπανός όμως δεν είναι αυτό το πράγμα – δεν είναι απλά ένας στρατευμένος νεοφιλελεύθερος και μάλιστα παλιάς κοπής που δοκιμάζει να πουλήσει ρητορικές της δεκαετίας του 1990 σήμερα, είναι όπως φαίνεται και ένας συντηρητικός αλαζόνας. Το κυριότερο, είτε εκλεγεί είτε όχι θα ζημιώσει την υπόθεση της αριστεράς και δεν έδειξε αν και πως θα μπορέσει να στηρίξει αποτελεσματικά την υπόθεση της επανένωσης. Το ΑΚΕΛ μπορεί και καλύτερα και σίγουρα η κυπριακή αριστερά αξίζει περισσότερα.

Η αριστερά χρειάζεται περισσότερη αυτοπεποίθηση για τις θέσεις της, μεγαλύτερο άνοιγμα στην κοινωνία και την νεολαία, λιγότερο εκλογικό φετιχισμό και περισσότερη πολιτική αποφασιστικότητα. Το παράδειγμα του Κόρμπυν στην Βρετανία έχει πολλά να διδάξει στην αριστερά και της Ευρώπης και της Κύπρου.   

Thursday, June 15, 2017

Για να τελειώνουμε με τις διάφορες εξυπνάδες για το θέμα ασφάλειας και εγγυήσεων.

Για να τελειώνουμε με τις διάφορες εξυπνάδες για το θέμα ασφάλειας και εγγυήσεων.

1)   Οι εγγυήσεις και η παρουσία μικρής στρατιωτικής δύναμης της Ελλάδας και της Τουρκίας στη Κύπρο υπήρξε όρος για την επίτευξη της κυπριακής ανεξαρτησίας το 1959. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα της ηλίθιας πολιτικής της «Ένωσις και μόνον Ένωσις» που υιοθετήθηκε από την ε/κ ηγεσία το 1950 και ιδιαίτερα μετά την επιδίωξη επιβολής αυτής της πολιτικής με ένοπλα μέσα το 1955 που προκάλεσε την δημιουργία της ΤΜΤ και την υιοθέτηση του «Για ταξίμ για ολούμ» από την τ/κ ηγεσία. Σαν να μην έφτανε αυτό, η ΕΟΚΑ και οι μετεξελίξεις της (Ακρίτας, ΕΟΚΑ Β) μαζί με την ΤΜΤ τα επόμενα 15 χρόνια έκαναν ότι μπορούσαν για να ενισχύσουν την στρατιωτική παρουσία της Ελλάδας και της Τουρκίας στη χώρα οδηγώντας μας στη ντε φάκτο διχοτόμηση το 1974.

2) Η κατάρρευση του δικοινοτικού κράτους και η βία της δεκαετίας 1964-1974 οδήγησαν σε μια αναδιάταξη του συσχετισμού δύναμης που κωδικοποιήθηκε στη βάση της τουρκικής στρατιωτικής παρουσίας έναντι του ελληνοκυπριακού διπλωματικού πλεονεκτήματος που κράτησε μέχρι το 2004. Από τότε, αυτό που αμφισβητείται ενόσω δεν έχουμε συμφωνία, δεν είναι η τουρκική στρατιωτική παρουσία αλλά το ελληνοκυπριακό διπλωματικό πλεονέκτημα της μονοπώλησης της Κυπριακής Δημοκρατίας και οι συνεπαγωγές του. 

3) Σε γεωπολιτικό επίπεδο, οι συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου το 1959 κωδικοποίησαν ένα Ελληνο-Τουρκικό συσχετισμό δύναμης στην Ανατολική Μεσόγειο και μια Ελληνο-Τουρκική πολιτική ισορροπία στη Κύπρο. Η όποια συμφωνία επιτευχθεί σήμερα, ότι και αν είναι το λεκτικό της δεν μπορεί παρά να αντανακλά ανάλογα αυτό τον συσχετισμό και αυτή τη ισορροπία. Αυτό δεν μπορεί να αλλάξει όποιες τροποποιήσεις και αν γίνουν στις πρόνοιες και το όνομα και όποια τελική μορφή πάρουν οι Συνθήκες Εγγυήσεων και Συμμαχίας. Όσο αδύνατο ήταν το 1959 η Κύπρος να υπαχθεί σε ελληνική επικυριαρχία λόγω της πληθυσμιακής αναλογίας ε/κ-τ/κ, τόσο αδύνατο (αν όχι περισσότερο αδύνατο) είναι και σήμερα. Το κυπριακό κράτος δημιουργήθηκε το 1959 στα πλαίσια ενός ελληνο-τουρκικού συμβιβασμού που μετέτρεπε την Κύπρο σε ουδέτερο, συνεταιρικό κράτος ε/κ και τ/κ. Αυτό θα γίνει και σήμερα με την συμφωνία για την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Η μόνη άλλη επιλογή είναι η μονιμοποίηση και νομιμοποίηση της διχοτόμησης. 

4) Η ντε φάκτο διχοτόμηση, όσο διατηρείται η μονοπώληση της Κυπριακής Δημοκρατίας από τους ε/κ μπορεί να βολεύει το ελληνικό κράτος (και όχι απλά τον Κοτζιά) όπως και μεγάλη μερίδα της κοντόφθαλμης ε/κ ηγεσίας. Δεν εξυπηρετεί όμως τα συμφέροντα των Κυπρίων, δεν εξυπηρετεί την υπόθεση της ειρήνης και στα επόμενα χρόνια ενδέχεται να μην εξυπηρετεί ούτε καν τα συμφέροντα του ελληνικού και ελληνοκυπριακού κράτους. 

5) Οπόταν οι εξυπνάδες περί «0 εγγυήσεων, 0 στρατιωτών από την πρώτη μέρα» ως δήθεν θέση κυπριακής ανεξαρτησίας, τζιαι όι θέση μονιμοποίησης της διχοτόμησης, εν ανάλογες με την εξυπνάδα «Ο Μακάριος με τα 13 σημεία το 1963 απλά έθελεν να κάμει το σύνταγμα πιο λειτουργικό». Ούτε η Τουρκία, ούτε οι τ/κ, ούτε η διεθνής κοινότητα τρώει ελληνοκυπριακά κόνναρα, όσον ωραία τζιαι αν εν η συνταγή του Κοτζιά. Εν κρίμα όμως που τα τρών που αφέλεια κάποιοι κατά τα άλλα μη διχοτομιστές Κυπραίοι.  

Tuesday, June 13, 2017

Εθνοκεντρισμός, απορριπτισμός και οι συνειδητοί διχοτομιστές

13/6/2017

Αναμφίβολα ο εθνοκεντρισμός και ο απορριπτισμός ως πολιτικές θέσεις εξυπηρετούν άμεσα και έμμεσα τη διχοτόμηση της Κύπρου. Οι δυο αυτές οπτικές, διάχυτες στην κοινωνία, παρά τη μεγάλη τους αλληλοεπικάλυψη δεν είναι ταυτόσημες μεταξύ τους. Υπάρχουν εθνοκεντρικοί που θέλουν ή και θα αποδέχονταν την επανένωση. Και υπάρχουν και απορριπτικοί που είναι πραγματικά Κυπροκεντρικοί (και όχι απλώς εργαλειακά υπερασπιζόμενοι τη μονοπώληση της Κυπριακής Δημορκατίας από τους Ε/κ) και που θα μπορούσαν να αποδεχτούν τους Τουρκοκύπριους ως ισότιμους υπό κάποιες προϋποθέσεις. Λίγοι μεν, αλλά υπαρκτοί. Επίσης δεν είναι όλοι όσοι υιοθετούν εθνοκεντρικές και απορριπτικές στάσεις συνειδητοί διχοτομιστές, αν και πολλοί από αυτούς είναι.

Οι συνειδητοί διχοτομιστές είναι κάτι περισσότερο. Είναι μια μερίδα ανθρώπων που βρίσκονται στην τομή του εθνοκεντρισμού και του απορριπτισμού ως ιδεολογίες, για τους οποίους η διχοτόμηση είναι λόγος πολιτικής ύπαρξης και στάση ζωής. Διαφέρουν από τους φασίστες, γιατί για τους φασίστες η διχοτόμηση είναι απλώς ένα στάδιο ή ένα εργαλείο που υπάγεται σε μια μεγαλύτερη αφήγηση του Έθνους, του πολέμου ενάντια στον προαιώνιο εχθρό, του μαρμαρωμένου βασιλιά, των ιερών κοκάλων των προγόνων κ.λπ. Σε αντίθεση με τους φασίστες, οι συνειδητοί διχοτομιστές δεν πιστεύουν τις μπαρούφες που λένε. Είναι μαθητές της ρεαλ-πολιτίκ του Κίσσινγκερ και βλέπουν την υπαρκτή διχοτόμηση όχι απλώς ως καλύτερη από την επανένωση, αλλά ως την καλύτερη δυνατή κατάσταση που μπορεί να υπάρξει. Είναι με αυτή την έννοια βαθιά συντηρητικοί, βολεμένοι και κατεστημένοι. Υπάρχουν σε όλα τα στρώματα της κοινωνίας και για πολλούς η στάση τους αυτή συνδέεται και με τα οικονομικά τους συμφέροντα. Όμως η όποια εξήγηση του φαινομένου περιοριστεί στο κοινωνικο-οικονομικό ή/και στο ταξικό πεδίο θα είναι ελλιπής και αφαιρετική, καθότι η διαμόρφωση αυτής της πολιτικά ορισμένης κοινωνικής τάσης είναι προϊόν σύνθετων ιστορικών διαδικασιών.

Οι χειρότεροι από τους συνειδητούς διχοτομιστές είναι τα στελέχη τους. Όχι μόνο επειδή για αυτούς ο διχοτομισμός είναι θεωρητικά επεξεργασμένος και επειδή είναι οι κήρυκές του, αλλά κυρίως επειδή, λόγω της κοινωνικής τους θέσης και συχνά της δημόσιας τους ευθύνης, δεν νομιμοποιούνται να τον παρουσιάσουν ως τέτοιο και μπορούν να τον προωθούν μόνο στη βάση του ψέματος και της απάτης. Προσέξετε, όχι απλώς της διαστρέβλωσης και της μαύρης προπαγάνδας, αλλά του ψέματος και της απάτης. Διότι διχοτομισμός μπορεί να εκφέρεται ανοιχτά από καθημερινούς ανθρώπους που ανήκουν στα λαϊκά στρώματα, αλλά δεν μπορεί να εκφέρεται από πολιτικούς και τεχνοκράτες, ανώτατους δημόσιους υπαλλήλους, αρχισυντάκτες και διαμορφωτές γνώμης κ.τ.λ. Οι συνειδητοί διχοτομιστές που στελεχώνουν το κατεστημένο και το βαθύ κράτος της (ελληνο-)Κυπριακής Δημοκρατίας είναι λοιπόν εξ ανάγκης ανήθικοι, απατεώνες και αδίστακτοι. Διότι από τη στιγμή που τα στελέχη του διχοτομισμού δεν μπορούν να εκφράσουν επίσημα και ανοιχτά (ακόμα) την πολιτική τους επιλογή, μπορούν μόνο να ψεύδονται. Και ψεύδονται για δεκαετίες.


Το στάτους κβο της διαίρεσης στην Κύπρο είναι βασισμένο στον φόβο. Και καθώς αυτός ο φόβος άρχισε να υποχωρεί μετά το άνοιγμα των οδοφραγμάτων το 2003, το έργο της συντήρησής του μέσα από εθνικές υστερίες και «ηθικούς πανικούς» γίνεται πιο δύσκολο. Για αυτό οι συνειδητοί διχοτομιστές γίνονται ολοένα και πιο αδίστακτοι στην προσπάθειά τους να υλοποιήσουν το έργο τους. Πατώντας επί πτωμάτων, εκμεταλλευόμενοι τον πόνο ανθρώπων και τη δική τους εξουσία, συκοφαντώντας και διασύροντας, χύνοντας χολή και δηλητήριο. Έχοντας αυτά υπόψη μπορεί να γίνει αντιληπτή και η χυδαία αθλιότητα του κατεστημένου σκιτσογράφου που υπογράφει ως ΠΙΝ στον «Φιλελεύθερο».

Sunday, May 28, 2017

3 σύντομα σημειώματα για Αρχιεπίσκοπο, Αναστασιάδη και Γενικό Εισαγγελέα

Ο Ττόμυς εν πραγματικά ένα reality check για τη κοινωνία τζιαι το κράτος που ζούμε. Για τον ρατσισμό του, την κουτοπονηρκά του, τον διχοτομισμό του, την ππαραοπιστία του κλπ είπαμεν τα σιήλλιες φορές. Τζείνο που εν σημαντικό να (ξανα)λεχτεί τωρά εν η βάση της αλαζονείας του. Εφκήκεν τζιαι είπεν ο τύπος ότι οι άθεοι εν 5-10 πλάσματα. Τζιαι ότι ούλλος ο πληθυσμός εν δικός του τζιαι ότι ούλλοι οι πολιτικοί πλην του ΑΚΕΛ εν δικοί του. Εγώ προσωπικά ζιω τζιαι πεθανίσκω για να διαψευστούν τούτες οι 2 δηλώσεις στην πράξη. Να φκουν δηλαδή 5-10-20 σιηλλιάες που τους Κυπραίους άθεους να το δηλώσουν δημόσια (όπως τους ΛΟΑΤ+ να κάμουμεν τζιαι εμείς ένα pride σιόρ J) – με ό,τι συνεπάγεται όμως [κομμένοι οι θρησκευτικοί γάμοι, τα βαφτίσια, οι κηδείες κλπ]. Τζιαι να φκουν τζιαι έστω 5-6 βουλευτές που τα κεντροδεξιά κόμματα να πουν ότι τουλάχιστον τζιείνοι έννεν της Εκκλησιάς – με ό,τι συνεπάγεται… Τζιαι τέλος το ΑΚΕΛ ως το κόμμα της αριστεράς τζιαι του κυπριακού εκμοντερνισμού ιστορικά, να κόψει μιαν τζιαι καλήν, συνολικά τη σχέση του με ό,τι έσσιει να κάμει με τα εκκλησιαστικά δρώμενα, δίχτυα τζιαι τελετουργίες. Αν δεν μπορούν να γίνουν τούτα παιθκιά… τότε ο Ττόμυς τζιαι ο κάθε Ττόμυς καλά μας κάμνει –διότι θυμίζει μας την αλήθκεια, ότι δηλαδή εν μπορεί να γινούν τούτα.   

………………..
23/5/2017
Ο Αναστασιάδης, με αυτή του την πρόταση, που βρίσκεται εντελώς εκτός του συμφωνημένου πλαισίου των διαπραγματεύσεων, δείχνει ότι δεν τον ανησυχεί καθόλου το να χρεωθεί την ευθύνη για το ναυάγιο. (Το ότι δεν ενδιαφέρεται να προχωρήσει σε συμφωνία το έδειξε από τον Νιόβρη και πιο καθαρά από τον Γενάρη και μετά.) Το ερώτημα είναι αν έχει και κάποιο σχέδιο πίσω από αυτόν τον τυχοδιωκτισμό και αν πατά και σε κάποιες πλάτες, ή αν η στάση του αυτή είναι απλά αποτέλεσμα αχαπαροσύνης και έπαρσης. Μπορεί κάποιος να πει ότι τροχιοδρομεί την διχοτόμηση, που για μεγάλη μερίδα της ε/κ ηγεσίας και του λαού είναι προτιμότερη από την επανένωση. Αλλά η διχοτόμηση, πέραν του ότι δεν είναι βιώσιμη ως μακροπρόθεσμη λύση, δεν είναι καν υλοποιήσιμη αναίμακτα. Αυτό είναι σημαντικό να το κατανοήσουμε όλοι. Και ο καθένας να αναλάβει τις ευθύνες του.

…………..


Κανείς δεν περίμενε στα σοβαρά ότι σε αυτό το κράτος, ο Γ. Εισαγγελέας θα προέβαινε, ως όφειλε, σε ποινική δίωξη του κ. Ηροδότου καθότι αυτός, ως Χρυσόστομος, εκπροσωπεί ένα θεσμό που θεωρείται και αντιμετωπίζεται (κακώς) ως υπεράνω του νόμου και ίδιου του κράτους. Αναμέναμε κάποια περισσότερο ή λιγότερο κομψή κάλυψη για λόγους δημοσίου συμφέροντος, ελαστικότητα στην εφαρμογή του νόμου λόγω της αρχιεπισκοπικής ιδιότητας, μια τέλος πάντως χαλαρή αντιμετώπιση επειδή πρόκειται για ένα τύπο που ο πρόεδρος της Δημοκρατίας του φιλά του χέρι. Αλλά το ξέπλυμα που έκανε στο ρατσιστικό λόγο του κ. Ηροδότου (Χρυσόστομου) συνιστά πρόκληση στην αξιοπρέπεια των πολιτών, εξευτελισμό του εαυτού του και του θεσμού που εκπροσωπεί και υπενθύμιση του βάθους του βάλτου στον οποίο βρίσκεται η κυπριακή κοινωνία. Είναι ιδιαίτερα λυπηρό επειδή ο Γ. Εισαγγελέας συγκριτικά με το υπόλοιπο σύστημα εξουσίας είχε επιδείξει μια διάθεση έστω να περιορίσει τις πιο σκοτεινές εκφάνσεις της αυθαιρεσίας του κατεστημένου της μπανανίας μας. Με αυτή του την κίνηση τερμάτισε κάθε τέτοια ελπίδα ή ψευδαίσθηση σε όσους την είχαν τόση ανάγκη.   

Wednesday, May 10, 2017

Τραμπουκισμός και Φασισμός στη σύγχρονη Κυπριακή κοινωνία

Συζητώντας στο στούντιο του Άστρα, στην εκπομπή Διαδράσεις με τους Δημήτρη Τριμιθιώτη και Νίκο Τριμικλινιώτη στον Άστρα

Τρία σύντομα σημειώματα για φασισμό, κυπριακό και ελληνο-τουρκική ένταση

9/5/2017
Η πολιτική ισορροπία και το μέγεθος του περιθωρίου που έχει ο φασισμός στην Κύπρο σήμερα μπορεί να διαφανεί και από το λεκτικό της καταδίκης της φασιστικής επίθεσης στη δημόσια συζήτηση στο ΤΕΠΑΚ που έκαναν τα κοινοβουλευτικά κόμματα. Για το αίσχος της ΕΔΕΚ τα είπαμε. ΔΗΚΟ και Θεοχάρους προσπάθησαν να αναδείξουν κάποια απόσταση μεταξύ «κεντρώου» ή «πατριωτικού» πολιτικού χώρου και τέτοιων φαινομένων. ΔΗΣΥ και Λιλλήκας έκαναν μισό βήμα μπροστά αναφέροντας τουλάχιστο τη λέξη «τραμπουκισμός» που παραπέμπει έστω κάπως συνειρμικά στην ακροδεξιά. Πέραν του ΑΚΕΛ όμως, μόνο ο Περδίκης ανέφερε τη λέξη «φασισμός», και αυτός για να προσθέσει όμως ότι φασισμός είναι και η ….τουρκική σημαία στον Πενταδάκτυλο, μήπως και παρεξηγηθεί για ελλιπή εθνικοφροσύνη. 

Σαν σήμερα, το 1945 συνθηκολόγησε άνευ όρων το ναζιστικό καθεστώς στο Βερολίνο στον Κόκκινο Στρατό. Ποτέ να μην ξεχάσουμε.

........................
10/5/2017
Δεν νομίζω ότι η ε/κ ηγεσία τρέφει ελπίδες ή την νοιάζει ιδιαίτερα να κερδίσει ή έστω να μην χάσει συντριπτικά στο blame game που παίζει. Από το 2004 και μετά έχει συνηθίσει να φορτώνεται την ευθύνη για τη διατήρηση του στάτους κβο. Αυτό που ίσως την εκπλήξει αυτή τη φορά είναι το ότι μπορεί οι συνέπειες του καταλογισμού της ευθύνης για το ναυάγιο να είναι πολύ πέραν της σφαίρας του διπλωματικού πεδίου και να αγγίξουν όχι απλά εικόνες, συμβολισμούς και στάτους αλλά κυρίως την υλική ουσία των πραγμάτων. 

...............
10/5/2017
Αριστερή Κίνηση Θέλουμε Ομοσπονδία

Καθώς η θερμοκρασία στα ελληνο-τουρκικά ανεβαίνει ενόψει του ανταγωνισμού για τα ενεργειακά και του ναυαγίου των συνομιλιών στο Κυπριακό, είναι σημαντικό να μην ξεχνάμε πόσο αποπνιχτική ατμόσφαιρα για την αριστερά αλλά και για τον ίδιο τον ορθολογισμό μπορεί να δημιουργήσει ένα εθνικιστικό ρεύμα καθοδηγούμενο από το κράτος και το βαθύ κράτος. Είναι, επίσης, σημαντικό να θυμηθούμε την προηγούμενη φορά που οι ηγεσίες της Ελλάδας και των Ελληνοκυπρίων δοκίμασαν με τυχοδιωκτισμούς να μεταβάλουν τον συσχετισμό στην Ανατολική Μεσόγειο στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Η πολιτική του ενεργού ηφαιστείου, που κατάληξε στον θάνατο Ισαάκ-Σολωμού, και ο ελληνοκυπριακός μικρο-μεγαλισμός για την αγορά των πυραύλων S300 της πρώτης Κληριδικής περιόδου αποκτά νόημα μόνο αν ιδωθεί στο ευρύτερο πλαίσιο της γενικότερης εθνικιστικής έξαρσης όταν με το επεισόδιο στα Ίμια πραγματικά απειλήθηκε πόλεμος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Η υστερία με την ονομασία της F.Y.R.O.Μ., το όραμα και τη φαντασίωση της αποσταθεροποιημένης Τουρκίας, το ενιαίο αμυντικό δόγμα Ελληνικής και Κυπριακής Δημοκρατίας και η αντίληψη του Αιγαίου ως η ελληνική λίμνη ήταν τμήματα ενός έργου που απέτυχε μεν στο στόχο του για τη Μεγάλη και Ισχυρή Ελλάδα, αλλά άφησε το στίγμα και την παρακαταθήκη του. Το ντοκυμαντέρ αυτό καλύπτει βασικές στιγμές εκείνου του δράματος που είναι καλά να ξαναθυμηθούμε πριν εξελιχτεί σε τέτοιο και το σημερινό σκηνικό.